Η Παιδεία είναι πολύ σοβαρή υπόθεση για τέτοιες ατσαλοσύνες

Την Παρασκευή, σε λίγα 24ωρα, αρχίζει η νέα σχολική χρονιά. Η οποία σε πολιτικό επίπεδο ξεκινά: για τα μεν Δημοτικά, με τον Πρωθυπουργό, φοβούμενο μην τον χαρακτηρίσουν woke τύπο, να δεσμεύεται ότι εγκεκριμένα σχολικά βιβλία που, κατ' αυτόν, προκαλούν «δικαιολογημένη» αντίδραση θα «διορθώνονται», για τα δε Γυμνάσια, με μια κυβερνητική βουλευτή να κατηγορεί τις εκπαιδευτικούς που μένουν έγκυοι και παίρνουν άδειες μητρότητας· ενώ για την τριτοβάθμια εκπαίδευση, η χρονιά αρχίζει με την εμβληματική μεταρρύθμιση των ιδιωτικών πανεπιστημίων να έχει δει την αξιοπιστία της να υφίσταται ένα βαρύτατο πλήγμα, όταν το Συμβούλιο της Επικρατείας ακύρωσε τις άδειες λειτουργίας τριών τέτοιων ιδρυμάτων. Ομως η σχολική χρονιά, η σχολική και πανεπιστημιακή ζωή γενικότερα, είναι κάτι πολύ σοβαρό για να προσεγγίζεται από τους πολιτικούς μας τόσο αποσπασματικά, αν όχι με τέτοια και τόση ελαφρότητα. «Τα βιβλία δεν τα γράφει ούτε υπουργός ούτε το υπουργείο, τα βιβλία αξιολογούνται από ανεξάρτητες επιτροπές. Και αν σε κάποιο βιβλίο υπάρχει κάποιο σφάλμα ή κάτι το οποίο θεωρούμε ότι δημιουργεί δικαιολογημένη αντίδραση, θα το διορθώσουμε. Μην έχετε καμία αμφιβολία γι' αυτό», διαβεβαίωσε, κατά τη διάρκεια της συνέντευξης Τύπου της 90ης ΔΕΘ, ο Κυριάκος Μητσοτάκης, απαντώντας έτσι στον θόρυβο που προκλήθηκε επειδή σε δύο καινούργια βιβλία του Δημοτικού κάποιοι ανακάλυψαν ότι παρουσιάζονται μορφές οικογένειας με ομόφυλα ζευγάρια –στην πραγματικότητα βέβαια, στη μία τουλάχιστον περίπτωση, ήταν ένας μπαμπάς και μια μαμά με κοντά μαλλιά και μεταξύ μας, τον θόρυβο δεν τον προκάλεσε κανένας άλλος πλην ανθρώπων της εμπιστοσύνης του ίδιου του κ. Μητσοτάκη. Το ξεκίνησε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης που έσπευσε να απαιτήσει εξηγήσεις και να εκφράσει τον προβληματισμό του και έπειτα το ξεχείλωσε ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του κυβερνώντος κόμματος, Νότης Μηταράκης, ο οποίος μάλιστα έθεσε και ζήτημα σεβασμού του Συντάγματος (!): «Δεν συμφωνώ με τέτοιες αναγραφές στα σχολικά βιβλία που βλέπουν παιδιά του Δημοτικού, οι οποίες αμφισβητούν τη βάση της παραδοσιακής οικογένειας που είναι προτεραιότητα για τη χώρα κατά το Σύνταγμα», είπε, απαιτώντας «επαναξιολόγηση» των επίμαχων βιβλίων, που στο μεταξύ είχε εγκρίνει το καθ' ύλην αρμόδιο Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής Πολιτικής. Τη Δευτέρα και παρά τις διαβεβαιώσεις του κ. Μητσοτάκη, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος επανήλθε από μια διαφορετική οπτική γωνία: βγήκε στην τηλεόραση και αποκήρυξε για ακόμα μία φορά τη woke ατζέντα, ξεκαθαρίζοντας, μεταξύ άλλων, πως η κυβέρνηση δεν θα υιοθετήσει μια ατζέντα που θα μιλάει για «γονέα 1» και «γονέα 2». Αυτά τα δύο, ο «γονέας 1» και ο «γονέας 2», για το οποίο συζητά ενοχλημένος ο κυβερνητικός πορτ παρόλ, είναι μια ρύθμιση που προ ετών, όταν ακόμα η ΝΔ ήταν αξιωματική αντιπολίτευση και «μένουμε Ευρώπη», είχε ψηφιστεί στη Γαλλία και αφορύσε τα έγγραφα στα σχολεία – αλλά στη χώρα μας έχει αναδειχτεί σε σκιάχτρο διά πάσα νόσον. Φυσικά, με τη συγκεκριμένη ρύθμιση δεν καταργούνταν οι έννοιες «μητέρα» και «πατέρας» –πώς θα μπορούσαν άλλωστε; Ερχόταν, όμως, η κρατική γραφειοκρατία να εκσυγχρονιστεί με μια πραγματικότητα, που υφίσταται πια και στη χώρα μας: εκτός από την περίπτωση μαθητών ομόφυλων ζευγαριών, υπάρχουν και μαθητές των οποίων κηδεμόνες είναι παππούδες, γιαγιάδες, άλλοι συγγενείς ή οικογένειες που δεν είναι οι βιολογικές τους. Ποιος το συζητάει έτσι; Κανείς. Απλώς ρίχνουμε ένα ανάθεμα και δηλητηριάζουμε ένα περιβάλλον το οποίο θα έπρεπε να προσεγγίζεται με τη μεγαλύτερη δυνατή ευαισθησία –δηλητηριάζουμε έναν κόσμο παιδιών. Αλλά η ρητορική ατσαλοσύνη δεν σταματά εδώ. Την περασμένη Παρασκευή, η Σοφία Βούλτεψη, βουλευτής Νοτίου Τομέα Αθηνών της ΝΔ και πρώην υφυπουργός, απεφάνθη ότι για το υπερβολικό ποσοστό αναπληρωτών εκπαιδευτικών στην Ελλάδα, ένα φαινόμενο που δημιουργεί σοβαρές δυσλειτουργίες στη σχολική ζωή και μαρτυρά έναν, εκ των πραγμάτων, ανεπαρκή σχεδιασμό στελέχωσης των σχολικών μονάδων, «αυτό γίνεται γιατί την πρώτη μέρα του σχολείου εμφανίζονται οι μισές εγκυμονούσες». Λογικά θα ήθελε να πει ότι «κι αυτές με το που προσλαμβάνονται πάνε και γκαστρώνονται», αλλά μάλλον συγκρατήθηκε λόγω της γνωστής της αστικής ευγένειας. Το πρόβλημα, ωστόσο, δεν είναι η κεκαλυμμένη ή όχι πολιτική vulgarité της κυρίας Βούλτεψη, αλλά η –για μία ακόμη φορά– απίστευτη ελαφρότητα και προχειρότητα με την οποία προσεγγίζονται από την πολιτική ηγεσία απολύτως σοβαρά ζητήματα όπως, εν προκειμένω, το ποιοι και πόσοι είναι αυτοί που θα μάθουν τα παιδιά μας γράμματα. Διότι ακόμα κι αν ξεπεράσουμε την απρέπεια, δηλαδή το γεγονός ότι οι νεοπροσλαμβανόμενες εκπαιδευτικοί περιγράφονται, εμμέσως πλην σαφώς, ως υπονομευτές της «προσπάθειας» επειδή θέλουν να αποκτήσουν παιδί και κάνουν χρήση των προβλεπόμενων αδειών που τους παρέχουν οι ελληνικοί νόμοι, θα πρέπει κανείς να σταθεί σε δυο τρεις απλούς αριθμούς: ότι μέσα από ένα εκπαιδευτικό επάγγελμα που είναι ήδη «γυναικοκρατούμενο» (70% γυναίκες), οι νεοδιόριστοι εκπαιδευτικοί είναι στη συντριπτική τους πλειονότητα γυναίκες γύρω στα 30 –και η μέση ηλικία απόκτησης πρώτου παιδιού στην Ελλάδα είναι 30,4 έτη. Αυτά και μόνο τα τρία αριθμητικά στοιχεία θα έπρεπε να αποτελούν μια δεδομένη στατιστική μεταβλητή πάνω στην οποία θα έπρεπε να γίνεται όλος ο σχεδιασμός προσλήψεων από το υπουργείο Παιδείας, ώστε να μην εκπλήσσεται και διαμαρτύρεται κάθε Σεπτέμβριο η κυρία Βούλτεψη με τις «μισές εγκυμονούσες». Αλλωστε δεν είναι η μόνη. Πέρυσι το είχε κάνει η ίδια η υπουργός Παιδείας Σοφία Ζαχαράκη, πολύ πιο διακριτικά και ευγενικά πάντως, λέγοντας πως «εδώ και 20 χρόνια το θέμα των αδειών λίγο μετά την έναρξη της σχολικής χρονιάς προβληματίζει τους εκάστοτε υπουργούς». Η κυρία Ζαχαράκη, πάλι, βρέθηκε μέσα στο καλοκαίρι με τη βόμβα του ΣτΕ, το οποίο ακύρωσε την άδεια εγκατάστασης και τα προγράμματα σπουδών τριών ιδιωτικών πανεπιστημίων. Τι είχε γίνει; Ο μεν νόμος Πιερρακάκη, ο νόμος του προκατόχου της, πέρασε τελικά πιο εύκολα απ' όσο κάποιοι προέβλεπαν, όμως η επισκληρίδιος της πολιτικής επικοινωνίας, χάρη στην οποία ο δύσκολος τοκετός του νόμου υπήρξε ανώδυνος, είχε τις παρενέργειές της: παρά τις υποσχέσεις του Κυριάκου Πιερρακάκη ούτε το Χάρβαρντ, ούτε το Γέιλ, ούτε καν εκείνη η «Σορβόννη» ήρθαν τελικά και το πολυδιαφημσμένο εγχείρημα αρκέστηκε στις συνεργασίες κάποιων παλαιών παικτών της μεταλυκειακής πιάτσας με κάποια ξένα ΑΕΙ. Έτσι, όταν βγήκε η απόφαση του ΣτΕ, η ανάγκη για επικοινωνιακή διαχείρηση πάλι κάλυψε την ουσία και από το υπουργείο Παιδείας έσπευσαν να διαβεβαιώσουν για μόνο δύο πράγματα: α) ότι ο νόμος Πιερρακάκη είναι συνταγματικός και β) ότι οι φοιτητές που είχαν εγγραφεί δεν θα χάσουν τη χρονιά τους. Και αν το πρώτο κανείς δεν μπήκε στον κόπο να το αμφισβητήσει, το δεύτερο δεν είναι απολύτως σίγουρο. Εκτός και αν υπάρξουν διαδικασίες και διορθώσεις τόσο ταχύρρυθμες – που όμως, ως τέτοιες, δύσκολα μπορούν, αν όχι να αποκαταστήσουν την φθαρμένη εικόνα, τουλάχιστον να περιορίσουν την ανασφάλεια που προκάλεσε στους ήδη εγγεγραμμένους φοιτητές η απόφαση ενός θεσμού του κύρους του ΣτΕ. Σε κάθε περίπτωση, ακόμα και αν αποδεχτούμε ότι για το πρόβλημα έφταιγε η πλημμελής δουλειά της Εθνικής Αρχής Ανώτατης Εκπαίδευσης, αποδείχτηκε ότι το υπουργείο Παιδείας πάνω στη βιασύνη να παρουσιάσει αποτελέσματα ενός εμβληματικού του νόμου δεν κατάφερε να εφαρμόσει αποτελεσματικά τον ίδιο του τον νόμο. Και όπως με τα σχολεία των παιδιών –με τα βιβλία τους, τη διαπαιδαγώγησή τους στις βασικές αρχές συμπερίληψης και με τους καθηγητές τους– έτσι και η ανώτατη εκπαίδευση είναι κάτι πολύ σοβαρό για να παίζουμε, να λέμε ότι δώσε άδειες όπως γίνεται και εντάξει δεν πάθαμε και τίποτα, μια απόφαση του ΣτΕ είναι, δεν θα χαθεί και η χρονιά. Για τους Ελληνες οι σπουδές, είναι ίσως το σημαντικότερο πράγμα, αφορά το μέλλον και την προκοπή των παιδιών τους, πάει πολύ να μαθαίνουν καλοκαιριάτικα ότι κάποιος δεν έκανε καλά τη δουλειά του, ιδίως για μια μεταρρύθμιση που άργησε πολύ. Το υπουργείο Παιδείας είναι ένα πολύ σοβαρό υπουργείο για να παρακολουθεί αμήχανα ζητήματα αποκλειστικά της αρμοδιότητάς του να μετατρέπονται σε ευκολίες προεκλογικών εμφανίσεων πολιτικών –της αντιπολίτευσης αλλά και της κυβέρνησης– στα μέσα ενημέρωσης. Και καλό θα είναι η πολιτική του ηγεσία να αρθεί στο ύψος που απαιτείται, κόβοντας τις πολλές συζητήσεις. Η κυρία Ζαχαράκη έχει το δικαίωμα, το έργο –Διεθνές Απολυτήριο, ψηφιακό φροντιστήριο, πολλαπλό βιβλίο, κρατικό πιστοποιητικό γλωσσομάθειας κ.α–, το εσωκομματικό εκτόπισμα αν θέλετε, αλλά και την υποχρέωση ως υπουργός να το κάνει. Υπερασπιζόμενη, χωρίς να κρύβεται –στην πράξη αλλά και στα λόγια–, την αποστολή του υπουργείου Παιδείας και τους λειτουργούς του. Ακολούθησε το Protagon στο Google News Πρόσθεσε το Protagon ως προτιμώμενη πηγή στη Google