Κακή αρχή: Εκλογές άρνησης τού σήμερα με το βλέμμα στο χθες;

Πέραν των μέτρων της ΔΕΘ, δύο ήταν τα βασικά στοιχεία της πρώτης πολιτικής εβδομάδας μετά το καλοκαίρι: η άρνηση να συζητήσουμε λύσεις για τα προβλήματα του σήμερα (ακρίβεια, στεγαστικό) και η εστίαση στο χθες, στη δεκαετία της χρεοκοπίας, αντί για το αύριο. Παραγωγικό μοντέλο, πρωτογενής τομέας και δημογραφικό μοιάζει να μην απασχολούν όσο θα έπρεπε. Ας τα πάρουμε με τη σειρά. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δέχθηκε μια πολύ ουσιαστική ερώτηση από τον Ζώη Τσώλη και το Protagon και ήταν μια από τις λίγες που αφορούσαν την περίοδο 2027-2031. Εν συντομία, ρωτήθηκε πού θα βασιστεί η ανάπτυξη την επόμενη τετραετία, κατά την οποία δεν θα έχουμε τα επιπλέον 37 δισ. ευρώ του Ταμείου Ανάκαμψης. Ο Πρωθυπουργός αναφέρθηκε καταρχάς στο ΕΣΠΑ και στην ΚΑΠ για να προσθέσει: «Το μυστικό, όμως, θα είναι οι ιδιωτικές επενδύσεις. Εκεί θα κριθεί το παιχνίδι. Κινητοποίηση ιδιωτικών κεφαλαίων για να επενδύσουν στα συγκριτικά πλεονεκτήματα της ελληνικής οικονομίας». Είπε ακόμη ότι «πρέπει να σαρώσουμε τα εμπόδια τα οποία κρατούν τις επενδύσεις σε έναν βαθμό πίσω ακόμα και σήμερα. Αυτό είναι το στοίχημα, για εμένα, το μεγάλο, της επόμενης τετραετίας». Και συνέδεσε αυτή την ανάγκη με την πολιτική σταθερότητα (διαβάστε εδώ ολόκληρο τον διάλογο). Οι αναφορές αυτές, κάπου προς το τέλος μιας μαραθώνιας συνέντευξης Τύπου, ήταν μια μικρή εξαίρεση στην πρώτη εβδομάδα πολιτικής αντιπαράθεσης μετά το καλοκαίρι, κατά την οποία απουσίασε το βασικό: ♦ Τι θα παράγει αυτή η χώρα αύριο και πώς θα μείνουν εδώ οι νέοι. Διότι, για να φύγουν οι νέοι από το παιδικό δωμάτιο και να μείνουν στη χώρα, θα πρέπει να υπάρχουν καλά αμειβόμενες δουλειές και προσιτή στέγη. Να υπάρχει, δηλαδή, και κάτι άλλο στο παραγωγικό μας μοντέλο πέρα από τον Τουρισμό, που προσφέρει στους νέους δουλειά με χαμηλές αμοιβές (και προοπτικές) κατά τη διάρκεια της σεζόν. Τι άλλο έλειψε από την παρουσία Μητσοτάκη στη ΔΕΘ σε ό,τι αφορά την οικονομία; Ελειψε η προαναγγελία πρωτοβουλιών για τα δύο βασικά ζητήματα που απασχολούν την ελληνική κοινωνία, την ακρίβεια και το στεγαστικό, τα οποία η κυβέρνηση δείχνει εμφανώς να απωθεί: —Στις 23.000 περίπου λέξεις της απομαγνητοφωνημένης συνέντευξης του κ. Μητσοτάκη στη ΔΕΘ, τα «σούπερ μάρκετ» αναφέρονται μόνο μία φορά, σε ερώτημα δημοσιογράφου. Η απάντηση του Πρωθυπουργού ήταν γενική. Βεβαίως, ο κ. Μητσοτάκης αναγνώρισε με το άνοιγμα της συνέντευξης ότι η ακρίβεια είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα, αλλά στη συνέχεια δεν προχώρησε σε κάτι παραπάνω από το να συνοψίσει όσα έχει κάνει μέχρι σήμερα η κυβέρνηση για την αντιμετώπιση του προβλήματος (χωρίς εμφανές αποτέλεσμα). —Για το στεγαστικό, ο Πρωθυπουργός απέκλεισε την εμπλοκή του κράτους (ώστε να αυξηθεί η προσφορά κατοικιών) κάνοντας ασαφώς λόγο για ανάγκη ενεργοποίησης των ιδιωτών. Οι απαντήσεις του ταίριαξαν έτσι με την αίσθηση στους παροικούντες την Ηρώδου Αττικού ότι η κυβέρνηση δεν επεξεργάζεται αυτή τη στιγμή κάποιο σχέδιο για την αντιμετώπιση του προβλήματος. Αλλά και με την πραγματικότητα των Airbnb και της Golden Visa. Το μπλέξιμο με το όραμα Στα κανάλια και στα ραδιόφωνα λέγεται ότι αυτό που πραγματικά έλειψε από την παρουσία του κ. Μητσοτάκη ήταν το «οραματικό», μια διατύπωση που παραπέμπει όμως στα κούφια λόγια που καλά έκανε και δεν τα είπε. Αντίθετα, εκκωφαντικά απούσες δεν ήταν οι οραματικές μεγαλοστομίες α λα Μεταπολίτευση, αλλά οι συγκεκριμένες σκέψεις και προτάσεις για τη διαφοροποίηση του παραγωγικού μοντέλου της χώρας. Σκέψεις δηλαδή για αυτά που δεν έγιναν με τα 37 δισ. ευρώ από το Ταμείο Ανάκαμψης και όσα πρέπει να γίνουν μετά την καταστροφή από τον Daniel στη Θεσσαλία, η οποία έθεσε σε πρώτο πλάνο την ανάγκη ενός μοντέλου για την οικονομία της υπαίθρου. Δηλαδή δεν είπε τίποτα ο κ. Μητσοτάκης στη ΔΕΘ; Το αντίθετο. Οι παροχές των 2,2 δισ. ευρώ είναι σημαντικές και προφανώς οι αλλαγές σε φόρους, συντάξεις και μισθούς απευθύνονται σε πραγματικούς ανθρώπους που έχουν ανάγκη στήριξης. Σε ό,τι αφορά τώρα τον εκλογικό της σχεδιασμό, η ΝΔ, με τα μέτρα που ανακοίνωσε, προσέγγισε στοχευμένα εκλογικές δεξαμενές 3 εκατ. πολιτών (κυρίως συνταξιούχων, δημοσίων υπαλλήλων και ελεύθερων επαγγελματιών) και έθεσε το δίλημμα «Μητσοτάκης ή χάος», που κάποιοι το διάβασαν ως «Μητσοτάκης ή χρεοκοπία». Ο κ. Μητσοτάκης έκανε πενηνταράκια το «πολιτικό ρίσκο» σημειώνοντας ότι το διεθνές περιβάλλον είναι δύσκολο (αγορές ομολόγων, πόλεμοι, ευρωπαϊκή συνοχή κ.ο.κ.) και εξηγώντας πως αν η Ελλάδα, με το ιστορικό που κουβαλάει από την περασμένη δεκαετία βρεθεί εκτός του ευρωπαϊκού δημοσιονομικού πλαισίου, θα απαιτηθούν μέτρα λιτότητας πολλαπλάσια των παροχών. Αυτή είναι η αλήθεια και δεν πρέπει να τη ξεχνάμε —θα ήταν αυτοκτονικό. Δεν παύει όμως να αποτελεί μια (προεκλογική) προειδοποίηση που πατάει στο χθες, στη δεκαετία των μνημονίων. Αυτή τη δεκαετία μάς θύμισε και η ΔΕΘ του Αλέξη Τσίπρα. Ο πρώην Πρωθυπουργός, παρότι έχει δίπλα του στελέχη τα οποία έχουν χειριστεί με υπευθυνότητα δύσκολες καταστάσεις, όπως ο Γιώργος Χουλιαράκης και ο Δημήτρης Λιάκος, είδε τη συζήτηση να ξεφεύγει εξαιτίας άλλων στελεχών που επίσης επέλεξε ο ίδιος: του Γιώργου Παππά και του Νίκου Νυφούδη. Ο πρώτος άνοιξε μια αλλόκοτη συζήτηση μιλώντας για θυρίδες και ο δεύτερος την «απογείωσε» με την ανύπαρκτη Παγκόσμια Βάση Δεδομένων, από όπου υποτίθεται ότι θα βρεθούν τα λεφτά για τις παροχές του κ. Τσίπρα. Μοιραία, οι αναφορές στα σόσιαλ επανήλθαν αυτομάτως στην περασμένη δεκαετία και στο περιβόλι ανορθολογισμού εκείνης της εποχής. Αλλωστε, μετά από την Παγκόσμια Βάση Δεδομένων πώς να μην ακολουθούν η Τράπεζα της Ανατολής του Αρτέμη Σώρρα και το Μπέβατρον, που θα μπορούσε να μας φέρει και λεφτά από το Διάστημα. Με ετούτα και με εκείνα, η αρχή έγινε αλλά δεν ήταν καλή. Το στίγμα στα πρώτα λεπτά του προεκλογικού «ματς», δόθηκε από τις στοχευμένες παροχές σε εκλογικά ακροατήρια και την επιστροφή στο χθες. Για τα προβλήματα του σήμερα και τις προκλήσεις του αύριο δεν ακούσαμε όσα περιμέναμε. Θα ζήσουμε, άραγε, οκτώ χαμένους μήνες οξύτητας στο ίδιο μοτίβο; Δεν υπάρχει κανένας λόγος η πόρτα για το αύριο να μοιάζει με ταινία τρόμου. Αρκετά τραβήξαμε και αρκετά πετύχαμε τα τελευταία 16 χρόνια, μετά τη χρεοκοπία. Δεν πρέπει προφανώς ποτέ να γυρίσουμε στο 2010 ή στο 2015. Αλλά δεν βρισκόμαστε εκεί και χρειάζομαστε απεγνωμένα να ακούσουμε κάτι ουσιαστικό (και όχι απατηλά «οραματικό») για τη θετική εκδοχή του κοινού μας μέλλοντος. Ακολούθησε το Protagon στο Google News Πρόσθεσε το Protagon ως προτιμώμενη πηγή στη Google