Η metal σκηνή λατρεύει να μιλάει για «αδελφότητα» – μέχρι να πετύχει κάποιος άλλος

Υπάρχει μία λέξη που η metal σκηνή λατρεύει περισσότερο από σχεδόν οποιαδήποτε άλλη: αδελφότητα. Brothers of Metal. Metal family. United. One family. Support the underground. Τα έχουμε γράψει σε μπλούζες. Τα έχουμε φωνάξει σε συναυλίες. Τα έχουμε κάνει hashtags. Έχουμε αγκαλιάσει αγνώστους σε festivals επειδή φορούσαν τη σωστή μπλούζα. Και πράγματι, η metal κοινότητα μπορεί να δείξει ένα συγκλονιστικό πρόσωπο αλληλεγγύης. Μέχρι να συμβεί κάτι τρομακτικό: να πετύχει κάποιος δίπλα μας. Εκεί ξαφνικά η «οικογένεια» αρχίζει να έχει προβλήματα. Μια ελληνική μπάντα καταφέρνει να παίξει σε μεγάλο festival; «Σιγά, γνωστό είχαν». Ένας promoter φέρνει ένα μεγάλο όνομα; «Έτοιμα λεφτά είχε». Ένα μουσικό site μεγαλώνει; «Τα παίρνουν». Ένας μουσικός καταφέρνει να παίξει στο εξωτερικό; «Σιγά τον παιχταρά». Μια μικρή μπάντα αρχίζει να γεμίζει venues; «Μόδα είναι». Ένας διοργανωτής κάνει sold out; «Ε, αυτό το όνομα οποιοσδήποτε το γέμιζε». Κάποιος κάνει κάτι που εμείς δεν καταφέραμε; Πρέπει οπωσδήποτε να υπάρχει εξήγηση. Οποιαδήποτε εξήγηση, αρκεί να μην είναι η πιο απλή: ίσως δούλεψε και τα κατάφερε. Καλώς ήρθατε σε μία από τις μεγαλύτερες αντιφάσεις της σκηνής μας. Μιας σκηνής που ζητάει διαρκώς «στήριξη», αλλά πολλές φορές δυσκολεύεται αφάνταστα να χειροκροτήσει την επιτυχία του διπλανού. Και φυσικά δεν είναι αποκλειστικά metal φαινόμενο. Είναι ανθρώπινο. Το συναντάς παντού. Απλώς εδώ έχει μεγαλύτερη ειρωνεία. Γιατί εμείς έχουμε χτίσει μεγάλο μέρος της ταυτότητάς μας πάνω στην ιδέα ότι είμαστε διαφορετικοί. Ότι δεν μας ενδιαφέρει τι φοράει ο άλλος. Ότι δεν ακολουθούμε τη μάζα. Ότι η μουσική μάς ενώνει. Μέχρι να εμφανιστεί ένας πιτσιρικάς με μπλούζα Metallica και να μην ξέρει ποιος είναι ο Cliff Burton. Τότε ξεκινάει η ανάκριση. «Πες μου τρία τραγούδια». Λες και γεννηθήκαμε όλοι γνωρίζοντας τη δισκογραφία των Judas Priest. Ξεχνάμε ότι κάποτε ήμασταν εμείς εκείνο το παιδί. Κάποτε δεν ξέραμε ποιος ήταν ο Dio. Κάποτε ακούσαμε το πρώτο μας τραγούδι των Maiden. Κάποτε κάποιος μας εξήγησε τη διαφορά thrash και death. Κάποτε αγοράσαμε κι εμείς την πρώτη μας μπλούζα. Αντί λοιπόν να πούμε στον 15χρονο «έλα να σου δείξω πέντε δίσκους που θα σου τινάξουν το κεφάλι στον αέρα», μερικοί προτιμούν να του αποδείξουν ότι δεν είναι αρκετά metal για να βρίσκεται ανάμεσά τους. Και μετά, δέκα χρόνια αργότερα, οι ίδιοι άνθρωποι θα γράφουν: «Οι νέοι δεν ακούνε rock και metal πια». Μα πώς να ακούσουν, όταν τους αντιμετωπίζουμε σαν εισβολείς σε ένα club του οποίου εμείς κρατάμε τα κλειδιά; Υπάρχει όμως μια ακόμη πιο άβολη πλευρά. Η επιτυχία του ξένου μάς ενθουσιάζει. Η επιτυχία του ανθρώπου που βρίσκεται κοντά μας, μερικές φορές μας ενοχλεί. Αν μια μπάντα από τη Σουηδία ξεκινήσει από ένα garage και φτάσει στο Wacken, θα μοιραστούμε την ιστορία της γράφοντας: «RESPECT! Dreams come true!». Αν μια ελληνική μπάντα κάνει ένα σημαντικό βήμα; «Κάτι θα παίχτηκε». Γιατί; Γιατί ο Σουηδός είναι αρκετά μακριά ώστε η επιτυχία του να μη μας αφορά προσωπικά. Ο άνθρωπος που έπινε μαζί μας μπύρες πριν από πέντε χρόνια όμως είναι κοντά. Και η επιτυχία του λειτουργεί σαν καθρέφτης. Μας θυμίζει ότι κάποιος ξεκίνησε περίπου από εκεί που ξεκινήσαμε κι εμείς και κατάφερε να πάει λίγο παραπέρα. Και αυτό μερικές φορές πονάει. Το ίδιο συμβαίνει με μουσικούς, διοργανωτές, φωτογράφους, δημοσιογράφους, labels, managers, venues, sites. Όσο είσαι μικρός: «Μπράβο ρε φίλε, συνέχισε!». Όταν αρχίσεις να μεγαλώνεις: «Πολύ ψωνίστηκε αυτός». Αν αποτύχεις, θα βρεθούν άνθρωποι να σου πουν ότι πρέπει να συνεχίσεις. Αν πετύχεις, θα βρεθούν άλλοι να εξηγήσουν γιατί δεν το άξιζες. Παράξενο πράγμα. Και υπάρχει και η αιώνια ελληνική κατάρα: αν δεν το ξέρω εγώ, δεν αξίζει. Δεν έχω ακούσει τη μπάντα; Άρα δεν είναι σημαντική. Δεν γνωρίζω τον μουσικό; Άρα δεν είναι γνωστός. Δεν έχω πάει στο festival; Άρα δεν είναι μεγάλο. Δεν διαβάζω το συγκεκριμένο site; Άρα δεν το διαβάζει κανείς. Δεν γνωρίζω τον promoter; Άρα δεν έχει κάνει τίποτα. Το προσωπικό μας timeline έχει γίνει μέτρο του κόσμου. Αν κάτι δεν πέρασε μπροστά από την οθόνη μας, περίπου δεν συνέβη. Και κάπου εκεί γεννιέται το gatekeeping. Ο ένας δεν είναι αρκετά underground. Ο άλλος είναι υπερβολικά mainstream. Ο τρίτος «ξεπούλησε». Ο τέταρτος ακούει μόνο τα γνωστά. Ο πέμπτος ακούει τόσο άγνωστα πράγματα που θεωρεί όλους τους υπόλοιπους άσχετους. Και τελικά καταφέρνουμε το ακατόρθωτο: μια μουσική που υποτίθεται ότι μας έμαθε να μη χωράμε σε κουτάκια, τη μετατρέπουμε σε εκατοντάδες μικρότερα κουτάκια. Και φυσικά υπάρχει το internet. Εκεί όπου όλοι είμαστε λίγο πιο γενναίοι. Ένα συγκρότημα ανακοινώνει δίσκο και, πριν ακούσουμε νότα, «τελείωσαν αυτοί». Ένα festival ανακοινώνει headliner; «Χάλια». Ανακοινώνει δεύτερο; «Τα ίδια και τα ίδια». Ανακοινώνει κάτι διαφορετικό; «Ποιος τους ξέρει αυτούς;». Το εισιτήριο είναι ακριβό; «Κλέφτες». Είναι φθηνό; «Μάλλον δεν πουλάει». Έχει πολύ κόσμο; «Μόδα». Έχει λίγο κόσμο; «Απέτυχαν». Με λίγα λόγια, ό,τι κι αν συμβεί, κάποιος έχει ήδη έτοιμο το κράξιμο. Και το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο είναι να κάθεσαι στην εξέδρα και να βαθμολογείς όσους βρίσκονται μέσα στο γήπεδο. Το δύσκολο είναι να μπεις μέσα. Να δημιουργήσεις μπάντα. Να γράψεις δίσκο. Να οργανώσεις συναυλία. Να ανοίξεις venue. Να δημιουργήσεις label. Να κρατήσεις ένα μουσικό μέσο ζωντανό για χρόνια. Να βάλεις δικά σου χρήματα. Να αποτύχεις. Να χάσεις. Να ξανασηκωθείς. Και μετά να ανοίξεις το Facebook και να διαβάσεις από κάποιον που δεν γνωρίζει τίποτα από όσα προηγήθηκαν: «Σιγά τι έκανε». Αυτό δεν σημαίνει ότι απαγορεύεται η κριτική. Το ακριβώς αντίθετο. Η κριτική είναι απαραίτητη. Δεν είναι κάθε ελληνική μπάντα καλή επειδή είναι ελληνική. Δεν είναι κάθε promoter σωστός. Δεν είναι κάθε festival πετυχημένο. Δεν είναι κάθε μουσικό site αξιόλογο. Δεν είναι κάθε μουσικός ιδιοφυΐα. Στήριξη δεν σημαίνει χειροκροτώ τα πάντα. Αλλά υπάρχει τεράστια απόσταση ανάμεσα στην κριτική και στην ανάγκη να μικρύνεις τον άλλον. Η κριτική λέει: «Αυτό δεν μου άρεσε και αυτοί είναι οι λόγοι». Η εμπάθεια λέει: «Δεν γίνεται να το πέτυχε χωρίς κάποιο κόλπο». Και όλοι ξέρουμε τη διαφορά. Ακόμη κι όταν κάνουμε ότι δεν την ξέρουμε. Ίσως λοιπόν ήρθε η ώρα να αποφασίσουμε τι σημαίνει στ' αλήθεια αυτή η περιβόητη «metal family». Γιατί οικογένεια δεν είναι να αγκαλιαζόμαστε μόνο όταν παίζει το Fear of the Dark. Δεν είναι να γράφουμε «brother» κάτω από φωτογραφίες. Δεν είναι τα horns. Δεν είναι η μπλούζα. Ούτε το πόσες obscure κυκλοφορίες του 1987 έχεις στη συλλογή σου. Αδελφότητα είναι να μπορείς να πεις «μπράβο» όταν κάποιος άλλος καταφέρνει κάτι που εσύ θα ήθελες να έχεις καταφέρει. Να αγοράσεις το εισιτήριο μιας μικρής μπάντας. Να μοιραστείς τη δουλειά κάποιου που αξίζει, ακόμη κι αν δεν είναι φίλος σου. Να βοηθήσεις ένα παιδί να ανακαλύψει τη μουσική αντί να το εξετάσεις. Να ασκήσεις κριτική χωρίς να εύχεσαι την αποτυχία. Και κυρίως, να καταλάβεις ότι η επιτυχία κάποιου άλλου δεν αφαιρεί τίποτα από εσένα. Υπάρχει χώρος για περισσότερες μπάντες, περισσότερα festivals, περισσότερα sites, περισσότερους διοργανωτές, περισσότερους μουσικούς και περισσότερο κόσμο στις συναυλίες. Γιατί όταν μεγαλώνει πραγματικά η σκηνή, κερδίζουν όλοι. Και ίσως την επόμενη φορά που μια ελληνική μπάντα, ένας μουσικός, ένας promoter ή οποιοσδήποτε άνθρωπος της σκηνής κάνει κάτι πραγματικά καλό, πριν ψάξουμε να ανακαλύψουμε ποιον ήξερε, ποιος τον έβαλε, πόσα πήρε και τι συμφέρον κρύβεται από πίσω, μπορούμε να δοκιμάσουμε μια εξαιρετικά δύσκολη λέξη. Μπράβο. Έξι γράμματα. Τίποτα περισσότερο. Γιατί στο τέλος, αν η «αδελφότητα» υπάρχει μόνο όταν κανείς γύρω μας δεν προχωράει περισσότερο από εμάς, δεν είναι αδελφότητα. Είναι απλώς ζήλια που φοράει μαύρο μπλουζάκι. Comments Pin 0 Shares