Είκοσι επτά χρόνια συμπληρώνονται από τις 7 Σεπτεμβρίου 1999, όταν ο φονικός σεισμός της Πάρνηθας, μεγέθους 5,9 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ, άφησε πίσω του 143 θύματα, χιλιάδες τραυματίες και μια τεράστια επιστημονική παρακαταθήκη για τη σεισμική συμπεριφορά του Λεκανοπεδίου.
Η βασικότερη διαπίστωση των ειδικών μέσα στα χρόνια είναι ότι το υπέδαφος της Αττικής δεν είναι ενιαίο. Η σύσταση των πετρωμάτων και η σκληρότητα του εδάφους διαφέρουν αισθητά από γειτονιά σε γειτονιά, επηρεάζοντας άμεσα τον τρόπο με τον οποίο μεταδίδεται η σεισμική ενέργεια στην επιφάνεια.
Οι περιοχές με τη φυσική «ασπίδα»
Περιοχές που διαθέτουν συμπαγές βραχώδες υπόβαθρο (αλπικό υπόβαθρο με μάρμαρα και σχιστόλιθους) θεωρούνται γεωλογικά πιο σταθερές.
Σε αυτές περιλαμβάνονται ο Υμηττός, ο Βύρωνας, η Καισαριανή, η Αγία Παρασκευή, η Ηλιούπολη, το Ψυχικό, η Φιλοθέη, η Δάφνη, η Πνύκα, η Ακρόπολη, η Πλάκα, το Παγκράτι, ο Λυκαβηττός, το Αττικό Άλσος, καθώς και τμήματα της Πεντέλης.
Ωστόσο, οι επιστήμονες υπογραμμίζουν ότι η παρουσία βράχου δεν αποτελεί αυτόματη εγγύηση, καθώς η στατικότητα κρίνεται από την ηλικία της κατασκευής, τον αντισεισμικό κανονισμό και την απόσταση από το επίκεντρο.
Πού το έδαφος αλλάζει τα δεδομένα
Στον αντίποδα βρίσκονται περιοχές που εδράζονται σε νεότερες και χαλαρότερες αποθέσεις —σημεία που πριν από εκατομμύρια χρόνια αποτελούσαν λίμνες, ποτάμια ή θαλάσσιες εκτάσεις. Περιοχές όπως το Μενίδι, οι Άγιοι Ανάργυροι, ο Κόκκινος Μύλος, η Μεταμόρφωση, το Ίλιον, το Περιστέρι, η Πετρούπολη, η Νίκαια, το Μοσχάτο, ο Ρέντης, ο Βοτανικός και η Καλλιθέα διαθέτουν εδάφη που μπορούν να ενισχύσουν τη σεισμική κίνηση.
Ιδιαίτερη προσοχή απαιτείται επίσης σε περιοχές με μπαζώματα, ρέματα και μεγάλες κλίσεις. Παρά ταύτα, οι ειδικοί ξεκαθαρίζουν ότι το «μαλακό» έδαφος αποτελεί έναν επιβαρυντικό παράγοντα και όχι αυτόματη καταδίκη για ένα κτίριο. Η ποιότητα κατασκευής, η συντήρηση και τα μέτρα που λαμβάνει η Πολιτική Προστασία παραμένουν οι καθοριστικοί πυλώνες ασφαλείας.
(0)Comments