Pedro Sánchez a prisión, 2017-2026

Hai dez anos, dicir que un presidente do Goberno español podía acabar na prisión –non como unha teoría, senón como un feito a comprobar cedo– parecería unha boutade de faladoiro nocturno. Hoxe é a conversa ordinaria en Madrid, e non só a dos extremistas, senón tamén a dos comentaristas máis sensatos do réxime. A crise ceutí xudicializouse a unha velocidade escabrosa e a pregunta que todo o mundo se fai xa non é se Pedro Sánchez aguantará a lexislatura senón se, ao seu remate, hai para el un banquete nunha sala de xuízos e, talvez, unha cela nunha prisión. A mecánica que usan é coñecida. Vox quere o atallo: o artigo 102 da Constitución, que implica unha acusación de traizón aprobada polo Congreso e o presidente ante a sala segunda do Supremo. Non parece doado: de momento non lle saen as contas nin moito menos –faríanlle falta 88 deputados para polo en marcha e 176 para aprobalo– e, ademais, o delito de traizón é tan delimitado no Código Penal que sería moi complicado de meter unha mala xestión. O PP, en cambio, prefire o camiño lento e, seguramente, máis eficaz e seguro: que a instrución da xuíza Tardón avance soa, que continúen aparecendo informes, que a cadea de mando reconstrúa acta por acta e que, se algún día aparecen indicios contra un aforado, sexa a mesma xuíza quen eleve unha exposición razoada ao Supremo. Podemos pensar que ningunha das dúas vías acabará en condena antes de chegar ás eleccións, pero que estean sobre a mesa e que a política española xire ao redor é moito máis significativo e condiciónao todo. Por iso creo que é tan necesario, desde o independentismo catalán, ler o porqué. Entender por que España se atopa xa na situación en que se atopa. Especialmente porque temos que ser conscientes de que a causa de fondo non é Ceuta. A ofensiva que vemos estes días non a inventou a dereita o agosto pasado. A dereita, en todo caso, sérvese dun permiso que lle asinaron. Que lle asinou, especificamente, un señor sen moral nin principios que se chama Pedro Sánchez. Fíxoo en setembro e outubro de 2017 coa chegada dos 'piolíns' a Barcelona, o 155, os espectáculos dramáticos no Parlament, ás veces contra os cidadáns, a presión ás empresas, os xuízos, as prisións e o exilio. Co aplauso socialista a todo isto, o PP e o PSOE enviaron conxuntamente cinco mensaxes inequívocas á poboación española. Escribinas hai seis anos, e vólvoas copiar hoxe sen ter que cambiar unha coma. Aquilo que o PP e o PSOE usaban entón para Catalunya é exactamente isto que o PP e Vox usan hoxe para Ceuta: 1) A unidade da nación española está por encima da democracia. 2) Se un goberno non che gusta, podes seguir procedementos non democráticos para tombalo sen remordementos. 3) O Estado profundo é máis poderoso que o Goberno e, por tanto, é máis eficaz para combater as ideas que non che gustan. 4) A violencia política non só é lexítima, senón que é alentada se a patria periga. E 5) As forzas armadas son a garantía da unidade. Pagan o golpe de 2017 Lede agora os diarios da semana pasada con esta lista ao lado. Un informe policial de 55 páxinas que chega a unha xuíza sen pasar polo ministro. Unha ministra de Defensa que, ao ver que aquilo pode acabar en delito, colócase a unha distancia prudencial do presidente e deixa que os servizos de intelixencia digan o contrario que a Moncloa. Un Goberno que xa non sabe se hai sectores da policía e da Garda Civil que actúan pola súa conta. E unha oposición que entendeu que non hai que gañar ningunha moción de censura se podes facer o traballo cun sumario. Punto un. Punto tres. Punto cinco. Punto dous. E xa empezan a apuntar abertamente ao punto catro. Os socialistas, tan orgullosos de si mesmos como irresponsábeis sempre, simplemente pagan agora o seu apoio entusiasta ao golpe de Estado contra Catalunya. Pagan non apoiar a democracia e non defender contra o PP o valor da política como método de resolución dos conflitos. Facendo aquilo que fixeron en 2017, os socialistas asinaron un certificado notarial que di que o Estado pasa por riba das urnas e que quen ten as togas e as armas é máis poderoso que quen ten os votos. Simplemente, os fiscais, os xuíces, os comisarios e os xenerais que en 2017 aprenderon que podían pasar por riba dun Goberno lexítimo non desaprenderon a lección. Comprobaron que funcionaba. E afeccionáronse. Non querería que ninguén se confundise: que quede claro que eu non celebro a prisión de ninguén nin, aínda menos, ningún adianto do fascismo. Nós xa sabemos demasiado ben que significa unha prisión española, o exilio, os xuízos e os golpes de porra, e quen coñeceu todo isto de perto non brinca. Pero si que creo que temos todo o dereito do mundo –e a obriga!– de sinalar a moral da historia e lembrarlla a aqueles que non nos quixeron escoitar cando facía falta: quen acepta as formas de actuación do fascismo, acepta a súa lexitimidade. E tarde ou cedo chégalle a quenda.