Niet de nacht, maar de godganse dag

• • • Natascha Adama Visiting professor Duke University, North Carolina Een hete dag, begin augustus. Op pad met de hond. Dichtbij huis blijven want het is voor het dier te heet om rond te banjeren. Een geanimeerde, eenzijdige (tenminste zo lijkt het) conversatie tussen mij en de hond die aan elk ganzenveertje moet ruiken, en dol is op hun poepjes. Kennelijk wordt deze conversatie opgevat als een uitnodiging, want opeens hoor ik een mannenstem lachen. 'Wat een grappige hond'. Ik schrik op. Een vent die uit het portierraam van een slordig geparkeerde SUV hangt. Ik ga sneller lopen. Die reclame van Sire over 'zomaar met een vreemde een praatje maken op straat'? In welk universum leven die lui? In het park op een bankje, die vent met zijn grote herdershond die steeds vrouwen aanspreekt. Ik groet netjes en doe alsof ik zijn woorden niet hoor. Hij loopt verder. Bij de twee jonge vrouwen die onder een boom chillen houdt hij halt. Ze doen alsof ze hem niet zien. Even later stoppen er twee chaps op fatbikes bij de meisjes. Brutaal roepen en joelen ze naar de meisjes. De dames vluchten op een draf het park uit. Drie vrouwen die op ordinaire zomerdag niet veilig zijn. Overdag! De hele dag! Niet alleen in de nacht, als ze na een avondje stappen naar huis keren. Dus waarom EIST men alleen DE NACHT OP? Moeten vrouwen niet altijd 24/7, dag-in-dag-uit veilig zijn? Gedraag je niet als een slet Hoelang ben ik, vrouw, nu van middelbare leeftijd, al niet bang of op mijn hoede? Neen, ik ben geen blonde stoot. Of uitzonderlijk mooi. Maar toch heb ik vanaf mijn tiende jaar last. Ik weet nog hoe wij, allemaal nichtjes en vriendinnen in het Amsterdam van begin jaren 80, voor we naar de disco vertrokken, allerlei instructies kregen van pa en ooms. 'Geen drankje van vreemden aannemen. Neen, ook geen sigaretten. ' Want het zijn geen joints die ze je te roken gaan geven, lieverd…..'. 'Je drankje meteen opdrinken…nooit laten staan'…. 'Als ze vervelend worden, weglopen'……. In Suriname na schooltijd. Allerlei belegen bejaarde pappies die, in kekke Amerikaanse sportwagens gezeten, om klokslag 1 langs de middelbare school cruiseten op zoek een willige minderjarige. 'Je moet geen aanleiding geven'! 'Gedraag je niet als een slet'! 'Komt door die korte rok'! Maar wat is 'aanleiding geven dan'? Wat hadden wij te maken met het feit dat die oude geile pappies zich verbeelden dat ze elke vrouw kunnen krijgen omdat ze met twee stuivers in hun achterzak rondliepen? En what about die jonge hitsige kerels voor wie NEEN een reden was om helemaal los te gaan? Is sjans niet hetzelfde als belaagd worden door een geilbuil? Net als achternagezeten worden op straat? Of elke dag opgewacht worden bij de bushalte? Is dat een potentiële vrijer of een ordinaire stalker? Nergens is het veilig Nergens is het veilig. Dat is geen idée-fixe. Of aanstelleritis. Want zelfs ook als je denkt dat je ergens veilig bent… Op de sportschool bijvoorbeeld. Een club met gemêleerde leden. Oud, jong. Eenieder doet zijn ding. Jonge gasten die elkaar 'broer' noemen werken aan hun spiermassa. Twee mannen van in de 80 trainen voor Alpentocht op de stairclimber . Bij de koffieautomaat heerst er een gemoedelijke sfeer. De instructeurs zijn vriendelijk en behulpzaam. Het is in die aimabele atmosfeer dat ik mijn schroom liet varen, en de grapjes van de veel jongere manager als friendly banter beschouwde. Maar de dingen lopen rap uit de hand. Ik word structureel lastig gevallen. Hij wil steeds 'helpen'. Privé-metingen van mijn vetgehalte, terwijl ik me evengoed heb aangemeld voor een groepssessie. Sportbegeleiding aanbieden, terwijl ik met een outline van de fysio oefeningen doe. En dan steeds weer die vervelende grapjes. Als ik een keertje niet lekker in mijn vel zit, wil meneer 'erover praten'. 'Ik wil niet meer naar de sportschool'. 'Waarom niet. Om die vervelende man? Laat hij het niet voor je verpesten hoor'. Al die vele kleine treiterijen, die samenklonteren tot grote grensoverschrijdende pesterijen. Ik weet niet hoe dit op te lossen. Dus maak ik me kleiner dan mijn 1.55. Onopvallend sluip ik er rond. Na het sporten geen koffie in de kantine drinken, maar zo snel mogelijk naar huis. Maar als ik op een dag langs de balie loop en ik weer allerlei brutaals naar mijn hoofd geslingerd krijg, is het genoeg! Ik besluit om nooit meer een voet in dat kut gebouw te zetten. Ik probeer nog diezelfde dag naar een ander filiaal te verkassen. 'Kunnen we niet doen zonder toestemming van het hoofdkantoor'. Ik stuur een e-mail, en nog een, en daarna nog twee. Een aangetekende brief, maar het mag allemaal niet baten. Er zou een mogelijkheid zijn om een klacht in te dienen via de website centrumveiligesport.nl . Maar als ik bel blijkt dat alleen professionele sporters melding van grensoverschrijdend gedrag kunnen maken. Mortale zielen die zich op de sportschool in het zweet werken, kunnen alleen terecht bij een advocaat, de eigen rechtsbijstand, of anders, het Juridisch Loket. De eigen rechtsbijstand vindt dat ik overdreef. Het ging om een 'vervelende manager' en 'was ik niet blij met al die aandacht'? No shit. De behandelaar is notabene zelf vrouw! Na zes maanden neemt iemand van de sportschool eindelijk de moeite om de brieven en e-mails te lezen. Over de handelswijze van de manager zegt die iemand: ' Ik ben er niet bij geweest, maar de manager verzekerde mij van zijn goede bedoelingen en zijn wil om jou te helpen weer gezond te worden'. Typische reactie: het lag allemaal aan mij. En de vermeende dader? Ook zo typisch: die wast zijn vieze, vuile klauwen in onschuld! Schreeuwen met opengesneden kelen De eis om de nacht terug komt over als schreeuwen met een opengesneden keel. Een hot-topic. De Dolle Mina's die weer een nanoseconde relevant zijn. Net als #metoo en de cancelcultuur. Marco B. is bezig aan zijn comeback. Ali is bezig met zijn blazoen te zuiveren, en die rare-lachbek Jeroen woont weer netjes in bij moeder Linda. De nacht terugvragen is even symbolisch als futiel. Mensen vergeten dat 'vrouwen lastig vallen' iets is van alle tijden. Het zijn niet alleen kansloze asielzoekers die vrouwen belagen. Toxische mannen zijn van alle tijden en van overal. Ondertussen stapelen de cold cases van vermoorde vrouwen die, na een avondje stappen, door het nachtelijk donker naar huis fietsen, lopen, of brommen vermist raakten zich op. Al die vrouwen die dagelijks - de hele dag door - lastig gevallen worden… Men moet niet de nacht terugeisen, maar de godganse dag. Meer over: opinie , geweld tegen vrouwen , mannenprobleem