یک نشست روی میز ارزیابی

این روزها نشست شورای حکام آژانس بین‌المللی انرژی اتمی در حال برگزاری است حال آنکه همچون گذشته پرونده سازی برای ایران از محورهای اصلی آن است. کارنامه آژانس باینگر فاجعه‌ای بزرگ به نام خروج از چرخه حرفه‌ای و فنی و گرفتار بودن در سیاسی‌ کاری‌هایی است که برگرفته از خواست قدرت‌های سلطه گر جهانی است. آژانس بارها نشان داده که نقش جاده صاف کن برای متجاوزان را ایفا کرده است که اقدام علیه تاسیسات هسته‌ای لیبی، ادعاها در باب عراق و نیز رفتارهای غیر مسئولانه در قبال فعالیت‌های هسته‌ای ایران که نتیجه آن نیز جنگ 12 روزه و حمله به تاسیسات هسته‌ای و ترور دانشمندان هسته ای ایران بوده است.آژانس و شخص گروسی مدیر کل آژانس به جای رویکردهای حرفه‌ای رسما با مواضع و گزارش‌هایشان زمینه ساز رفتارهای تخربی، ترور‌ها و تجاوز نظامی آمریکا و رژیم صهیونیستی به ایران شده‌اند. آنچه امروز پیش روی آژانس است نه برگزاری یک نشست فصلی بلکه آزمونی است که در صورت کنار نهادن رفتارهای گذشته می تواند به احیای حیثیت آژانس منجر شود و در صورت اصرار به بازی در زمین سلطه گرایانه و انحصارگرایانه غرب می‌تواند نابودی بیشتر آن را رقم زند. البته گزارش‌های رسانه‌ای اخیر درباره ادعای آژانس مبنی بر «فعالیت منظم خودروهایی را در ورودی تونلی در اصفهان شناسایی کرده‌ایم؛ جایی که اورانیوم با غنای ۶۰ درصد در آن نگهداری می‌شود.» می‌تواند بیانگر اصرار به قرار گرفتن آژانس در طرف نادرست تاریخ باشد که می‌تواند پیامدهای سنگینی برای آن داشته باشد. بر اساس گزارش‌های رسانه‌ای اخیرا آژانس مدعی شده است که طی سه ماه گذشته، آژانس نه اطلاعاتی از ایران درباره وضعیت مواد یا تاسیسات هسته‌ای اعلام‌شده این کشور دریافت کرده و نه به هیچ‌یک از این تاسیسات دسترسی داشته است تا بتواند فعالیت‌های راستی‌آزمایی میدانی انجام دهد. این گزارش ادعایی و نیز اصرار گروسی مبنی بر لزوم دسترسی به تاسیسات هسته‌ای ایران در شرایطی مطرح می‌شود که ایران همواره بیشترین همکاری را با آژانس داشته است و امروز خواسته‌های آن برای ادامه همکاری با منطق و استدلال‌های حقوقی و بین‌المللی همراه است. از یک سو ایران بر اساس ان پی تی و پادمان خواستار اجرای وظایف آژانس منبی بر محکوم سازی و بازخواست متجاوزان به تاسیسات هسته‌ای ایران است که آژانس تاکنون از آن خودداری کرده است. همچنین ایران خواستار تضمین‌های عینی با محوریت تکرار نشدن حمله به تاسیسات و ترور نشدن دانشمندان هسته‌ای است. نکته مهم آنکه تهران تاکید دارد که پروتکلی درباره بازدید بازرسان از تاسیسات هسته‌ای بمباران شده وجود ندارد و لذا آژانس باید پیش از هر چیز به تدوین چنین پروتکلی بپردازد که با توجه به عدم استقلال آژانس و نیز سابقه این کشور در عراق و... که خود عنصری مخرب و جاسوس بوده‌اند، نمی‌تواند اجازه بازرسی به آژانس را بدهد. این خودداری بر اساس قوانین ان پی تی، پادمان، حق دفاع مشروع، قوانین بین‌المللی و سازمان ملل امری مشروع می باشد. نکته مهم آنکه بر قطعنامه 2231 شورای امنیت رسما پایان یافته است و لذا آژانش موظف است که پرونده ایران را به عنوان کشوری عادی معرفی نماید لذا تا زمانی که این اقدام از سوی آژانس صورت نگیرد و همچنان به جوسازی و طرح ادعاهای واهی علیه ایران می‌پردازد نمی تواند انتظار همکاری بیشتر تهران را داشته باشد بلکه باید به جرم نقض عهد و زیر پا گذاشتن تعهدات بین‌المللی مورد بازخواست قرار گیرد. نکته مهم آن است که حاکمیت ایران بر تنگه هرمز اصلی مجزا از فعالیت‌های هسته‌ای آن است. هر چند که امروز تنگه هرمز پشتوانه ای برای احقاق حقوق هسته ای ایران است اما واقعیت آن است که این دو پرونده مسیری جدا دارند و غرب نمی‌تواند با اعمال فشار در آژانس تسلیم شدن ایران را طلب نماید. این رویکرد باج خواهانه قطعا نتیجه نخواهد داد چرا که تجربه به ایران غیر قابل اعتماد بودن غرب و آژانس را اثبات کرده است و تهران به خوبی می‌داند که دست کشیدن از تنگه هرمز به معنای تکرار حملات از جمله تاسیسات هسته ای خواهد بود به عبارت دیگر برخلاف این ادعا که حفظ تنگه هرمز موجب تکرار حملات به تاسیسات هسته‌ای می شود، حاکمیت بر این تنگه عنصری بازدارنده برای حفظ امنیت این تاسیسات است چرا که پیامدهای مسدود بودن تنگه هرمز هزینه های بسیاری برای غرب و جهان دارد که در نهایت به تضمین امنیت ایران منجر می‌شود. اینکه غربی‌ها با دروغ پردازی آژانس بخواهد پرونده ایران را به شورای امنیت ارسال نمایند قطعا دردی از آنها دوا نخواهد کرد چرا که اقتدار و تاب آوری ایران چنان است که در برابر هر تهدیدی خواهد ایستاد در عین آنکه پاسخ هر متجاوزی را سنگین و سریع خواهد داد. قاسم غفوری