Ποια είναι η εθνική μας επιδίωξη στα Ελληνοτουρκικά;

Κατά μία εκδοχή, ο Πρωθυπουργός έδωσε την προηγούμενη Κυριακή (6/9) απαντήσεις για όλα, κατά τη διάρκεια της συνέντευξης Τύπου στο Βελλίδειο. Εξ ου και αυτή η καθιερωμένη συνέντευξη λέγεται «εφ' όλης της ύλης». Μόνο που το αν η ύλη είναι πλήρης, εξαρτάται και κρίνεται από τις ερωτήσεις που τίθενται. Δεν πρέπει βέβαια να υποτιμά κανείς το γεγονός, ότι ο όποιος πολιτικός, ό,τι ερώτηση και αν δεχθεί, απαντά όπως προτιμά και πάντως, όχι αναγκαστικά εντός θέματος. Για τον Κυριάκο Μητσοτάκη ίσως αυτό να ισχύει σε μικρότερο βαθμό, εν σχέσει με άλλους. Κατά κανόνα είναι ευθύς και συγκεκριμένος. Οπως συμβαίνει όμως με σχεδόν όλους τους κανόνες, έχουν και εξαιρέσεις. Εν προκειμένω, η εξαίρεση αυτή ήταν τα Ελληνοτουρκικά. Κατά τη διάρκεια της σχεδόν τρίωρης συνέντευξης της ΔΕΘ, ο Πρωθυπουργός έκανε συνολικά 18 αναφορές στην Τουρκία, απαντώντας σε διάφορες ερωτήσεις. Σε καμία από αυτές δεν υπήρχε κάποιο νέο στοιχείο. Είπε ότι μοναδική διαφορά που αναγνωρίζει η Ελλάδα είναι οι θαλάσσιες ζώνες, ότι το καλώδιο της ηλεκτρικής διασύνδεσης θα ποντιστεί κάποια στιγμή, αλλά σε απροσδιόριστο χρόνο, ότι δεν συζητά άλλα ζητήματα που θέτει η τουρκική πλευρά, ότι παράλληλα όμως είναι καλό να υπάρχουν ανοιχτοί δίαυλοι επικοινωνίας, ώστε να θέτουν και οι δύο πλευρές τα ζητήματα που επιθυμούν, κ.λπ., κ.λπ. Παρά ταύτα, η περίοδος έχει την ιδιομορφία της και η τουρκική στάση δείχνει ότι κάτι διαφορετικό συμβαίνει. Η δραστηριότητα της Αγκυρας, η βεντάλια των διεκδικήσεών της, η μορφή των διεκδικήσεών της, η συχνότητα με την οποία αυτές εκδηλώνονται και οι πολλαπλοί ρόλοι που η Τουρκία έχει επιλέξει να παίξει στην ευρύτερη περιοχή, παραπέμπουν στο ότι κάτι επίκειται. Τι μπορεί να είναι αυτό και τι θα μπορούσε να σημάνει, είναι το ζητούμενο, αλλά και το κρίσιμο. Είναι κανόνας σχεδόν απαράβατος ότι η διπλωματία δεν ασκείται δημόσια. Το πρόβλημα εν προκειμένω είναι όμως ότι η Τουρκία, που διεκδικεί και προκαλεί, ασκεί δημοσίως την ιδιότυπη διπλωματία της, ενώ η Ελλάδα που δεν διεκδικεί τίποτε, παρά συζητεί μόνο για την χάραξη των θαλασσίων ζωνών, τηρεί τους κανόνες της μυστικότητας. Υπάρχει μία παραδοξότητα σε αυτό, ειδικά στην εποχή των ραγδαίων και βιαίων γεωπολιτικών ανακατατάξεων. Προφανώς και μία συνέντευξη Τύπου δεν είναι το πεδίο για να αποκαλύψει κανείς – ιδιαίτερα ένας Πρωθυπουργός – λεπτομερή σχέδια για λεπτά ζητήματα και για τον στρατηγικό σχεδιασμό του. Είναι όμως μία κατ' εξοχήν ευκαιρία να δείξει τις διαθέσεις του, ειδικά όταν η άλλη πλευρά δείχνει με τόσο απροκάλυπτο τρόπο τις δικές της. Είναι, με άλλα λόγια, μία πρώτης τάξεως αφορμή για να περιγράψει ένας Πρωθυπουργός την κεντρική εθνική επιδίωξη σε ένα τόσο κρίσιμο θέμα. Αν συζητούμε για ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδα, τι σημαίνει αυτό επί της ουσίας, φερ' ειπείν; Και αν αυτό είναι το θέμα της συζήτησης, πόσο ενεργητικά συμμετέχει η Ελλάδα ή σε ποιο βαθμό απλώς αντιδρά στις ενέργειες και τις αξιώσεις της άλλης πλευράς; Περιγράφοντας, έστω σε αδρές γραμμές, την εθνική επιδίωξη σε ένα ζήτημα που δεν έχει νόημα να υποκρίνεται ότι δεν υπάρχει, θέτει άλλωστε κανείς προ των ευθυνών τους όλες τις πολιτικές δυνάμεις της χώρας. Επειδή η περίοδος δεν είναι και η ομαλότερη που έχει διανύσει ο κόσμος, μία άλλου τύπου πολιτική προσέγγιση στα Ελληνοτουρκικά είναι ενδεχομένως επιβεβλημένη. Ακολούθησε το Protagon στο Google News Πρόσθεσε το Protagon ως προτιμώμενη πηγή στη Google