Σαμαράς στο στόχαστρο Δρυμιώτη: «Μνημονιακός κωλοτούμπας – Κάτω από 3%»

Athensmagazine Ορίστε μας ως προτεινόμενη πηγή ειδήσεων στο Google Με μια ιδιαίτερα σκληρή πρόβλεψη για τον Αντώνη Σαμαρά εμφανίστηκε ο εκλογικός αναλυτής Ανδρέας Δρυμιώτης, εκτιμώντας ότι σε περίπτωση επαναληπτικών εκλογών το 2027 ένα ενδεχόμενο κόμμα υπό τον πρώην πρωθυπουργό θα μπορούσε να βρεθεί κάτω από το όριο του 3%. Μάλιστα, ο κ. Δρυμιώτης δεν περιορίστηκε στην αριθμητική πρόβλεψη. Άσκησε σφοδρή κριτική στην πολιτική διαδρομή του Σαμαρά, χαρακτηρίζοντάς τον «μνημονιακό κωλοτούμπα» και υποστηρίζοντας ότι, εάν βρισκόταν ο ίδιος στη θέση του, «δεν θα σκεφτόταν καν να κάνει κόμμα». Εδώ, βέβαια, αρχίζει το ενδιαφέρον της υπόθεσης. Γιατί η πολιτική δεν είναι ακριβώς λογιστήριο όπου βάζεις τα δεδομένα σε ένα Excel, πατάς «υπολογισμός» και εμφανίζεται πανηγυρικά το εκλογικό αποτέλεσμα. Σκληρή επίθεση Δρυμιώτη στον Σαμαρά: «Θα ξευτιλιστεί και θα πάει κάτω από 3%» Ο Σαμαράς έχει πολιτικό κεφάλαιο από την πολιτική άνοιξη στο σήμερα Ο Αντώνης Σαμαράς δεν είναι ένας καινούργιος πολιτικός που εμφανίζεται από το πουθενά λίγο πριν από μια εκλογική αναμέτρηση. Είναι πρώην πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας, πρώην πρωθυπουργός, άνθρωπος με πολυετή παρουσία στην κεντρική πολιτική σκηνή και με ένα ακροατήριο που, ανεξάρτητα από το μέγεθός του, διαθέτει συγκεκριμένα πολιτικά χαρακτηριστικά. Αυτό δεν σημαίνει ότι ένα πιθανό νέο κόμμα του θα εξασφάλιζε αυτομάτως υψηλό ποσοστό. Σημαίνει όμως ότι η πρόβλεψη πως θα κινηθεί υποχρεωτικά κάτω από 3% δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως πολιτικό αξίωμα. Οι ψηφοφόροι δεν ψηφίζουν μόνο με βάση τις δημοσκοπικές φωτογραφίες μιας δεδομένης στιγμής. Υπάρχουν συγκυρίες, πρόσωπα, πολιτικές εξελίξεις, κυβερνητικές φθορές, συμμαχίες και γεγονότα που μπορούν να ανατρέψουν τους σημερινούς συσχετισμούς. Ο Δρυμιώτης χρησιμοποίησε ως επιχείρημα και την παλαιότερη εκλογική επίδοση του Σαμαρά με την Πολιτική Άνοιξη, η οποία είχε κινηθεί σε ποσοστό 4,8%. «Ο Σαμαράς είναι μνημονιακός κωλοτούμπας» – Η πρόβλεψη Δρυμιώτη για το νέο κόμμα Η ιστορική αναφορά έχει τη σημασία της, αλλά χρειάζεται και μια υποσημείωση: οι εκλογές μιας άλλης εποχής δεν μπορούν να μεταφέρονται αυτούσιες στο σημερινό πολιτικό σκηνικό. Το πολιτικό περιβάλλον έχει αλλάξει δραματικά. Τα κόμματα έχουν αλλάξει, οι κοινωνικές συμμαχίες έχουν μετακινηθεί και η σχέση των ψηφοφόρων με τις παραδοσιακές πολιτικές ταυτότητες έχει γίνει πολύ πιο ρευστή. Επομένως, το «4,8% τότε άρα κάτω από 3% τώρα» είναι περισσότερο μια πολιτική εκτίμηση παρά μια μαθηματική εξίσωση. Η μνημονιακή περίοδος και η πολιτική κριτική Ιδιαίτερο βάρος στην τοποθέτηση του Δρυμιώτη είχε η στάση του Σαμαρά απέναντι στα μνημόνια. Πρόκειται αναμφίβολα για ένα από τα πιο αμφιλεγόμενα κεφάλαια της πολιτικής διαδρομής του πρώην πρωθυπουργού και ένα ζήτημα που μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο έντονης πολιτικής κριτικής. Από την άλλη πλευρά, η πολιτική πορεία ενός προσώπου δεν κρίνεται από μία μόνο ψηφοφορία ή από μία συγκεκριμένη περίοδο. Η αξιολόγηση του Σαμαρά αποτελεί συνολικότερο ζήτημα, στο οποίο συνυπάρχουν η αντιμνημονιακή του περίοδος, η πρωθυπουργία του, η στάση του απέναντι στη Νέα Δημοκρατία και οι μετέπειτα δημόσιες παρεμβάσεις του. Και κάπου εδώ εμφανίζεται το παράδοξο: ο πολιτικός αναλυτής μπορεί να έχει μια απολύτως συγκεκριμένη άποψη για το εκλογικό μέλλον ενός πολιτικού, αλλά η κάλπη έχει την ενοχλητική συνήθεια να μην διαβάζει τις αναλύσεις πριν αποφασίσει. Ο Δρυμιώτης εκτίμησε παράλληλα ότι ο Αλέξης Τσίπρας επιχειρεί να κινηθεί προς το κέντρο, ενώ υποστήριξε ότι ο Νίκος Ανδρουλάκης κινείται προς τα αριστερά. Και εδώ βρίσκεται ένα από τα βασικά ζητήματα του σημερινού πολιτικού σκηνικού: ποιος θα καταφέρει να εκφράσει τον χώρο του κέντρου και τους ψηφοφόρους που δεν αισθάνονται πλέον δεμένοι με τις παραδοσιακές κομματικές ταυτότητες. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, η παρουσία ενός νέου πολιτικού φορέα υπό τον Σαμαρά θα μπορούσε να λειτουργήσει ως επιπλέον μεταβλητή. Όχι απαραίτητα ως κόμμα που θα κατακτήσει μεγάλο ποσοστό, αλλά ως δύναμη που θα μπορούσε να επηρεάσει τις ισορροπίες, να αφαιρέσει ψήφους από υφιστάμενα κόμματα και να μετακινήσει τον εκλογικό χάρτη. Και κάπου εδώ μπαίνει η κάλπη Ο Δρυμιώτης έχει κάθε δικαίωμα να εκτιμά ότι ο Σαμαράς δεν θα καταφέρει να περάσει το 3%. Το ερώτημα είναι κατά πόσο μια τόσο απόλυτη πρόβλεψη μπορεί να γίνει σήμερα, πριν καν διαμορφωθεί το εκλογικό σκηνικό του 2027. Γιατί μέχρι τότε μπορούν να συμβούν πολλά. Και αν υπάρχει ένα πράγμα που έχει αποδείξει επανειλημμένα η ελληνική πολιτική ιστορία, είναι ότι η κάλπη έχει χιούμορ. Μερικές φορές μάλιστα καλύτερο από εκείνο των πολιτικών αναλυτών. Ο Σαμαράς μπορεί να αποδειχθεί ότι δεν θα καταφέρει να δημιουργήσει ισχυρό νέο πολιτικό φορέα. Μπορεί όμως και να διαψεύσει όσους προεξοφλούν την πολιτική του εξαφάνιση. Το βέβαιο είναι πως, μέχρι να στηθούν οι κάλπες, το «κάτω από 3%» παραμένει πρόβλεψη και όχι αποτέλεσμα. Και η διαφορά ανάμεσα στα δύο είναι ακριβώς εκείνη που κάνει την πολιτική τόσο ενδιαφέρουσα και τις εκλογικές βεβαιότητες τόσο επικίνδυνες.