Πέθανε ο κινηματογραφικός παραγωγός Θάνος Λαμπρόπουλος

«Έφυγε» από τη ζωή ο εμβληματικός κινηματογραφικός παραγωγός Θάνος Λαμπρόπουλος, σε ηλικία 70 ετών, έχοντας βάλει την υπογραφή του σε σημαντικά ντοκιμαντέρ. Ο Θάνος Λαμπρόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1956. Σπούδασε κινηματογράφο στη Σχολή Λυκούργου Σταυράκου και νομική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στην οπτικοακουστική παραγωγή. Το 1988 ίδρυσε, μαζί με τον σκηνοθέτη Στέλιο Χαραλαμπόπουλο και τον διευθυντή φωτογραφίας Γιάννη Βαρβαρίγο, την εταιρία κινηματογραφικών παραγωγών «Περίπλους», η οποία δραστηριοποιήθηκε κυρίως σε ντοκιμαντέρ αλλά και ταινίες μυθοπλασίας, σε ελληνικές παραγωγές και ευρωπαϊκές συμπαραγωγές. Ενδεικτικά, υπήρξε παραγωγός των ταινιών: «Αδης» (1996), «Σινασός, Τοπογραφία της Μνήμης» (1997), «Είδαν τα Μάτια μας Γιορτές» (2000), «Ημερολόγια Καταστρώματος: Γιώργος Σεφέρης» (2001), «Η Υπογραφή» (2013), «Την Νύχτα που ο Φερνάντο Πεσσόα Συνάντησε τον Κωνσταντίνο Καβάφη» (2013) και «Μαραθώνιος μιας Ημιτελούς Ανοιξης, Γρηγόρης Λαμπράκης» (2014), Διαβάστε επίσης Σκηνή από τη «Σπασμένη φλέβα» του Γιάννη Οικονομίδη Όσκαρ 2027: Η «Σπασμένη Φλέβα» του Γιάννη Οικονομίδη επίσημη υποψηφιότητα της Ελλάδας Ο «Κόκορας» του Τάσου Γερακίνη στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος Ο «Κόκορας» του Τάσου Γερακίνη στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος Παρήγαγε επίσης τη σειρά ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ «Η Ιστορία των Χρόνων μου» (2003 – 2005). Διατέλεσε μέλος της Γενικής Συνέλευσης του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου (ΕΚΚ), του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης και του Σύνδεσμου Ανεξάρτητων Παραγωγών Οπτικοακουστικών Έργων (ΣΑΠΟΕ). Η κηδεία του θα τελεστεί αύριο Τρίτη και ώρα 10.00 από το Α' Νεκροταφείο Αθηνών. Ο Αντώνης Μποσκοΐτης, ο οποίος γνώριζε τον Θάνο Λαμπρόπουλο εξιστορεί: Τον Θάνο Λαμπρόπουλο τον γνώριζα απ' όταν ήμουν βοηθός του Στέλιου Χαραλαμπόπουλου και της ομάδας «Περίπλους». Ο Θάνος και ο Στέλιος είχαν δει το ντοκιμαντέρ μου για τη Φλέρυ Νταντωνάκη στο φεστιβάλ της Δράμας και με «τσίμπησαν» κατ' ευθείαν για βοηθό τους. Δούλεψα κοντά τους για πολλά χρόνια, κάναμε κινηματογραφικά ντοκιμαντέρ και τηλεοπτικές δουλειές. Χάρη στην ενασχόληση μου αυτή, ως βοηθός σκηνοθέτη με τον «Περίπλου» εννοώ, γνώρισα προσωπικά μυθικούς καλλιτέχνες σαν τη Ζουζού Νικολούδη, τον Βλάσση Κανιάρη, τον Θόδωρο Δερβενιώτη, τον Ιάκωβο Καμπανέλλη, την Αντιγόνη Βαλάκου κ.α. Εργαζόμουν κανονικά, το πρωί ήμουν στο γραφείο της εταιρείας, λίγα μέτρα από κει που μένω σήμερα, συνεδριάζαμε, ασχολούμασταν με τα διάφορα μοντάζ που έτρεχαν, με τις ηχογραφήσεις της πρωτότυπης μουσικής, είχαμε «δέσει» και η αλήθεια είναι ότι εκτιμούσα και ακόμη εκτιμώ πολύ τον σκηνοθέτη Στέλιο Χαραλαμπόπουλο – όντας βοηθός του και έχοντας ήδη κάνει την πρώτη δική μου ταινία, ήταν σχολείο η χρόνια ενασχόληση μου με τα ντοκιμαντέρ. Ο Θάνος ανέκαθεν ήταν ο αλαφροΐσκιωτος της υπόθεσης. Έδειχνε αδίστακτος και τολμηρός, μα στην πραγματικότητα έπασχε από ένα σωρό νευρώσεις και φοβίες. Τον θυμάμαι μια μέρα να τηλεφωνεί σε έναν πασίγνωστο κριτικό κιν/φου και μόνο που δεν έκλαιγε, επειδή σε μία ταινία τους είχε βάλει δυόμισι αστέρια. Ήταν ο ορισμός του αεικίνητου αγχώδους «προντιούσερ» σε αντίθεση με τον πάντα cool Στέλιο, που ήταν ο διανοούμενος της υπόθεσης. Ωστόσο, τα πηγαίναμε καλά με τον Θάνο, εγώ τον εκτιμούσα για το τρέξιμο του κι εκείνος για όλα τα ενδιαφέροντα μου. Το 2006 λίγο ψυχραθήκαμε. Ήταν η χρονιά που στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, τα δύο κρατικά βραβεία ντοκιμαντέρ είχαμε πάρει εγώ το δεύτερο με το «Ζωντανοί στο Κύτταρο – Σκηνές Ροκ», και ο Κίμων Τσακίρης το πρώτο με το «Sugar Town». Είχε ταινία όμως, ντοκιμαντέρ, και ο Λαμπρόπουλος εκείνη τη χρονιά, οπότε λίγο πριν την τελετή, με πιάνει και μου λέει: «Συγχαρητήρια, πήρες το βραβείο. Κι εμείς δεν πήραμε τίποτα»…Η απάντηση μου τότε ήταν: «Δεν πειράζει, βρε Θάνο μου, ας μην πάρετε κι εσείς μια χρονιά, αφού πέρσι πήρατε το πρώτο και πρόπερσι το δεύτερο. Άσε να πάρει και κάνας άλλος». Πόσο κωμικά ακούγονται σήμερα όλα αυτά, αν και τότε δεν ήταν καθόλου κωμικά, εφόσον το βραβείο για το «Ζωντανοί στο Κύτταρο – Σκηνές Ροκ» αντιστοιχούσε περίπου σε 11.000 ευρώ. Τέλος πάντων, τα χρόνια πέρασαν, κακία δεν κράτησε κανείς σε κανέναν νομίζω, ώσπου πριν καμιά δεκαριά χρόνια μου τηλεφωνεί ο Θάνος και μου ζητάει ραντεβού. Είδα έναν αλλιώτικο Θάνο ατιμέλητο, παρατημένο, με μακριά γκρίζα γένια και μαλλιά, σαν να μην είχε σχέση με εκείνον τον hot τότε παραγωγό που με προσέλαβε στην εταιρεία παραγωγής του. Μου ζήτησε να κάνουμε ένα ντοκιμαντέρ για έναν σημαντικό εκπρόσωπο του ελληνικού ροκ των 60s – 70s. Άρχισε να μου λέει κάτι πράγματα ανυπόστατα, εντελώς ανεδαφικά, του τύπου «να γυρίσουμε καμιά εικοσαριά βίντεο κλιπ των τραγουδιών του καλλιτέχνη για να μπουν μες στο ντοκιμαντέρ», λες και δεν ήταν ο καρα-επαγγελματίας που ήξερα. Μου είπε επίσης ότι η εταιρεία έκλεισε, ότι ο ίδιος είχε περάσει ένα σοβαρό θέμα με την υγεία του, ότι τον βρήκαν διάφορες προσωπικές τραγωδίες και ότι καταπιανόταν με διανομές ξένων ταινιών – δίχως επιτυχία απ' ότι είχα καταλάβει. Έκτοτε, θα την πω την αμαρτία μου, τον έβλεπα συχνά στην πλατεία Βικτωρίας και τον απέφευγα. Κάθε φορά που με συναντούσε, μου φώναζε «Μπόσκο, να κάνουμε το τάδε ντοκιμαντέρ» και μετά ένα άλλο κ.ο.κ. Ταυτόχρονα ενημερωνόταν για τα πάντα, αν και είχε βγει εκτός παιχνιδιού. Μπορούσε, ας πούμε, να με συναντήσει και να αρχίσει να μου λέει για κάποια ωραία συνέντευξη που είχα δημοσιεύσει. Πάλι θα την πω την αμαρτία μου, τον λυπόμουν και μάλιστα τον λυπόμουν πολύ. Πως κατάντησε κλοσάρ σχεδόν ένας κραταιός κιν/φικός παραγωγός που με θράσος χειριζόταν κάποτε όλους τους εγχώριους κιν/φικούς παράγοντες; Η είδηση του θανάτου του με στενοχώρησε, αν και τρίτη φορά θα την πω την αμαρτία μου, ήμουν σίγουρος πώς δεν θα αργούσε εκείνη η ώρα που θα ακούγαμε το μοιραίο. Ο Θάνος Λαμπρόπουλος υπήρξε κομμάτι της ζωής μου σε ότι αφορά τη θητεία μου στον κιν/φικό χώρο. Τον γνώρισα ακμαίο, «δυνατό» και τον είδα μέσα σε είκοσι χρόνια στην απόλυτη παρακμή. Και μόνο γι' αυτό θα έχει για πάντα τη συμπάθεια μου. Καλό ταξίδι, Θάνο. Η τρικυμία κόπασε τώρα πια. Εύχομαι να πηγαίνεις κάπου καλύτερα.