Eerbetoon aan Noël Godin

«Jambon à cornes ! » 'Ham met hoorns!' (een onzinkrachtterm, zie hier de discussie erover in de vertaalwereld) ( Door Serge Quadruppani, verschenen in lundimatin#531, op 2 september 2026 Die wil graag donaties (Appel à dons ) 'Ham met hoorns!', zoals hij zou zeggen – zijn vermogen om zich op de machtige mediafiguren van dat moment te storten terwijl hij Gloup! Gloup! (slurp slurp) roept, missen we vandaag de dag bijzonder, nu we zien hoe die rechtse schijnheiligen en andere reactionaire schurken zich schaamteloos verdringen aan de startlijn van de presidentsverkiezingen, zoveel Céniouze-filosofen (CNews is de extreemrechtse zender van miljardair Bollore, vert.) en andere pompeuze marianistische figuren, zoveel 'experts' die de publieke ruimte verstoppen. De man die erin geslaagd was BHL (de geparfumeerde drol Bernard-Henri Lévy, vert.) de toegang tot België te ontzeggen (zes taartaanvallen, nota bene!), die Bill Gates en Sarkozy op zijn palmares had staan, heeft ons enorm geïnspireerd door aan te tonen dat subversie geen kwestie is van testosteron, en niet per se een kwestie van het opnemen van de wapens, maar van moed, vindingrijkheid en doorzettingsvermogen. Zoals we elders al hebben geschreven: 'Het gooien met taarten is inderdaad een wijdverbreide praktijk geworden die zich niet beperkt tot de vermakelijke acties van onze vriend Noël Godin. De taartaanvallen beantwoorden aan de noodzaak om alle vormen van macht (politiek, media, economisch, cultureel) belachelijk te maken, zonder daarbij in het hokje 'terrorisme' terecht te komen, wat precies in de kaart speelt van diezelfde machthebbers. Deze praktijk grijpt dus in op twee vormen van overheersing om ze te ondermijnen: de mediaheerschappij en de politieke heerschappij. Wanneer het slachtoffer van een taartaanval een figuur als BHL is, wiens bestaan uitsluitend berust op zijn beheersing van de mediakanalen, lijkt een taartaanval het enige echt doeltreffende wapen: de intellectuele onbekwaamheid van deze figuur is al zo vaak aangetoond dat het nogmaals proberen te bewijzen niet alleen tijdverspilling is, maar hem uiteindelijk ook een soort perverse legitimiteit teruggeeft ('Als men hem zo vaak bekritiseert…') . Het enige wat er nu nog over hem te zeggen valt, is dat zijn feitelijke verbanning uit België – op straffe van een taartaanval – een straf is die naar de rest van de wereld zou moeten worden uitgebreid. In tegenstelling tot de reactie van Godard, die met een taart werd bekogeld omdat hij een film over de Maagd had gemaakt (hij proefde de crème, lachte erom en stond erop dat Godin niet van het festival zou worden uitgesloten), laat de zo komisch hysterische reactie van BHL telkens wanneer hij met room wordt overladen, duidelijk zien dat de filmmaker uit ervaring weet dat een beeld een idee is, terwijl het 'filosofische' sterretje slechts een beeld zonder idee is. De taartaanval op Chevènement in maart 2002 daarentegen, toen hij presidentskandidaat was en net aan het zeggen was: 'Men moet begrijpen dat een gewelddadige minderheid…', krijgt een heel andere betekenis. Omdat de politieke macht nog maar weinig controle heeft over de rest van een sociaal leven dat door de economie is getemd, lijkt ze zich te beperken tot politiële macht, als de bevoegdheid om te bepalen wat terrorisme is en welke vormen van ingrijpen zijn toegestaan. Het is geen toeval dat Chevènement tot op heden de enige van de met taarten bekogelde politici is die Noël Godin via de rechter hard heeft aangepakt en een zware geldboete heeft afgedwongen (die gelukkig in één avond van solidariteit werd weggewerkt, wat bewijst hoeveel steun de 'taartguerrilla' geniet). Zoals Chevènement zelf zei: voor een publiek figuur is voortaan 'zijn imago' belangrijk en 'dit soort acties zijn bedoeld om een serieuze discussie te verhinderen' in de verkiezingscampagne. Weg met de verkiezingscampagne! Laten we Noël eren door de banketbakkerijsubversie Gloup ! Gloup ! [1] [1] Zie in dit verband de oproep tot een banket-opstand: appel à l'insurrection pâtissière publié dans cette même édition. Bij Contra Attaque op facebook verscheen de volgende herdenkingstekst: De scène is tot op de dag van vandaag legendarisch en betekende het einde van de carrière van de charlatan Bernard-Henri Lévy. Het is 1985, tijdens een uitzending in België: de jonge imperialistische filosoof met het open overhemd was in volle opmars en profiteerde van een schandalige media-aandacht om zijn platitudes te verkondigen. Plotseling krijgt hij live op televisie een slagroomtaart in zijn gezicht gesmeten. De dader van deze taartaanval heet Noël Godin, bijgenaamd Georges le Gloupier. Als reactie op deze grap treedt BHL, met zijn gezicht bedekt met crème, volledig uit zijn rol van redelijke intellectueel. En terwijl de taartgooier door beveiligers op de grond wordt gehouden, schreeuwt hij, met een gezicht vol haat: 'Sta nou gauw op, of ik stamp je gezicht kapot met mijn hakken!' Pierre Desproges zal over deze scène zeggen dat ze 'de ware aard van de betweters' illustreert. Renaud zal er een liedje over maken. Noël Godin zal zijn slachtoffer omschrijven als 'het toonbeeld van een taartkop'. Door deze scène kon iedereen de lafheid en de grootheidswaanzin zien van een kwaadaardig personage dat zichzelf veel te serieus neemt. Noël Godin, de man die de kunst van het belachelijk maken van de machtigen tot in de puntjes beheerste, is op 23 augustus 2026 overleden, na 80 jaar vol oprechte hilariteit. Hij werd geboren in Luik en was de grondlegger van een vernieuwende en grappige beweging: die van de anarcho-banketbakkers. Zijn slogan? 'Laten we die pompeuze sukkels met taarten bekogelen'. Zijn principe? Het ego van arrogante, reactionaire en rijke persoonlijkheden op een geweldloze maar directe manier vernietigen. Machthebbers en de onaantastbaren belachelijk maken met taarten. De heersers met slagroom onder vuur nemen en zo een 'vrolijke anarchie' verspreiden die uit de machteloosheid kan bevrijden. Een slagroomstroom doorbrak de plechtigheid en het beeld van almacht. Noël Godin was een fervent filmliefhebber; hij liet zich inspireren door de wereld van de tekenfilms, sketches, de situationisten en het libertaire activisme. Hij begon zijn carrière al in 1968 op de universiteit, toen hij een pot lijm over een docent gooide die bekend stond om zijn reactionaire ideeën. Vervolgens werkte hij bijna 40 jaar lang minutieuze plannen uit om beroemdheden zoals Nicolas Sarkozy, Patrick Bruel, Patrick Poivre d'Arvor, Jean-Luc Godard en priesters met taart te bekogelen… En zo werd hij de schrik van beroemdheden uit de media en de politiek. Een van zijn grootste stunts: het bekogelen met taarten in 1998 van Bill Gates, destijds de keizer van de IT-wereld. Een medewerker van Microsoft liet hem weten dat de baas van de multinational naar België zou komen en gaf hem zijn agenda door. Le Gloupier stelde een team samen om er zeker van te zijn dat hij hem niet zou missen. Op het afgesproken moment gooien drie mensen elk een slagroomtaart in het gezicht van de baas, die een gebouw binnenrent. Maar binnen gooit een vierde anarchistische banketbakker hem nog een laatste taart naar het hoofd. De bende roept: «Entartons, entartons le polluant pognon». 'Laten we die vervuilende geldwolf met taarten bekogelen!' Een ander succes was de reeks taartaanvallen op Nicolas Sarkozy in 1997. Een medeplichtige werd gestuurd om een handtekening te vragen aan de politicus, die toen al droomde van het presidentschap, en gooide hem een taart in het gezicht. Uit angst om met taart op zijn gezicht gefotografeerd te worden, rende Sarkozy naar een lift, maar op elke verdieping stond een taartgooier op hem te wachten! De politicus wordt door zijn lijfwachten naar het toilet begeleid en denkt eindelijk aan deze valstrik te kunnen ontsnappen. Maar bij de uitgang staan zo'n twintig banketbakkers op hem te wachten, die hem opnieuw met slagroom besmeuren. Sarkozy maakt zich nogmaals schoon, maar krijgt tot afsluiting van deze mooie reeks nog een laatste taart vol in zijn hoofd. En BHL? Godin was niet van plan het daarbij te laten en hij werd het belangrijkste doelwit. De filosoof werd in de loop van meerdere decennia maar liefst tien keer met taarten bekogeld door Gloupier en zijn team. De tiende aanslag vindt plaats in Namen op 30 mei 2015. Ondanks de aanwezigheid van lijfwachten gooien zo'n twintig mensen taarten naar hem in een kerk. BHL smeekt, ten einde raad: 'Nee, ik heb er genoeg van!' Noël Godin draagt deze actie op aan de satirische tekenaar Siné, een historische figuur van Hara Kiri en Charlie Hebdo, die uit het weekblad was gezet vanwege zijn steun aan Palestina en beschuldigd werd van antisemitisme. Een taart raakt ook de rapper Doc Gynéco live op televisie, terwijl hij had aangekondigd de kandidatuur van Sarkozy te steunen. Noël Godin schrijft ook veel. Hij levert bijdragen aan het tijdschrift Siné Hebdo, opgericht door zijn vriend, waar hij een rubriek schrijft met de titel 'L'Entarteur littéraire'. Daarvoor publiceerde hij in een Belgisch filmtijdschrift, genaamd 'Les Amis du film', en nam hij zijn chefs in de maling met nepnieuws, recensies van nepfilms en nepinterviews. In de loop van zijn avonturen heeft hij ook verschillende boeken uitgegeven, waaronder 'Crème et châtiment' (slagroom en straf). Onvermoeibaar speelt hij ook in 27 films, gaat om met de groep rond Groland, wordt een echte beroemdheid in zowel Frankrijk als België en reist overal naartoe waar zijn vrienden hem uitnodigen. Hij bedenkt een taal en bloemrijke uitdrukkingen, bestaande uit 'flibusterie pâtissière', 'gloupinades' en 'youpitamment', wat zoveel betekent als: 'op een vrolijke manier'. Noël Godin kwam in 1996 naar Nantes, op uitnodiging van een groep anarchisten. Samen met zo'n zestig medeplichtigen organiseerde hij een gigantische taartaanval op priesters in de Saint-Pierre-kathedraal, midden tijdens de mis. Later zou hij andere jongeren uit Nantes inspireren die, in de jaren 2010, minister Claude Allègre met een taart zouden bekogelen en vervolgens François de Rugy met bloem zouden bestrooien. Het laatste bekende slachtoffer van de Gloupier is de baas van luchtvaartmaatschappij Ryan Air, in 2023. Hij gooit twee taarten in het gezicht van CEO Michael O'Leary voorafgaand aan een conferentie bij de Europese Commissie in Brussel. De internationale banketbak-ster roept uit: 'Zolang jullie ons overspoelen met CO₂, zullen wij jullie overspoelen met slagroom'. De taartgooier had de eerbiedwaardige leeftijd van 77 jaar bereikt, maar hij was nog steeds in topvorm. Met het verscheiden van Noël Godin verdwijnt ook een stukje van een tijdperk: sarcastisch, luchtig als slagroom en vol mogelijkheden. Want we moeten wel toegeven dat het veel moeilijker en riskanter is geworden om een machthebber te benaderen. Tegenwoordig verplaatsen machthebbers zich niet meer zonder eskaders van beveiligers en politieagenten, zijn bewakingscamera's alomtegenwoordig en zijn er overal metaaldetectoren en andere veiligheidssluizen… En wanneer een taart een beroemd gezicht weet te raken, volgen er steevast aanhoudingen, aangiften en rechtszaken, terwijl dat enkele decennia geleden nog zelden voorkwam. Zelfs de toon en het discours is veranderd: wat de media vroeger grappig vonden, wordt nu bestempeld als afschuwelijk geweld. Hoe meer de sterken ons onder de voet lopen, hoe meer ze de zeldzame beledigingen aan hun adres dramatiseren. Niets mag de schijn van macht aantasten, en zelfs slagroom wordt als misdaad bestempeld. De Gloupier bestaat niet meer, maar de anarcho-patisserie moet voortleven.