Η επιθετικότητα της Τουρκίας ακυρώνεται;

Η επιθετικότητα της Τουρκίας εναντίον της Ελλάδας θα πρέπει να σταματήσει/ακυρωθεί/ελεγχθεί το ταχύτερο δυνατό. Και μπορεί να σταματήσει μόνο με δύο ειρηνικούς τρόπους: εάν το επιβάλλουν οι ΗΠΑ (προσκαίρως) ή εάν την ακυρώσει σε διαρθρωτική βάση η Ευρωπαϊκή Ενωση. Για να συμβεί το δεύτερο, η Τουρκία θα πρέπει τελικά να ενταχθεί στο πλαίσιο κανόνων της ΕΕ περιλαμβανομένου και του πλαισίου που διέπει την ευρωπαϊκή κοινή άμυνα όπως το επιθυμεί. Ως εκ τούτου, η ελληνική ανελαστική πολιτική για την ένταξη της Τουρκίας στην ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική άμυνας (περιλαμβανομένου και του ταμείου SAFE) μπορεί και πρέπει να αλλάξει άμεσα για να ανοίξει μια διαδικασία τουρκικής ένταξης (με καθορισμό των αναγκαίων αιρεσιμοτήτων σε μετενταξιακή φάση). Και παράλληλα η Ελλάδα, ως κεντρική χώρα της ΕΕ, οφείλει να υποστηρίξει ολόπλευρα και σθεναρά την ανάπτυξη της ευρωπαϊκής άμυνας (360 μοιρών). Κάτι που δεν φαίνεται να κάνει επαρκώς τώρα. Παράδειγμα, η «Ασπίδα του Αχιλλέα». Ενώ η «Ασπίδα» θωρακίζει ορθώς τα ελληνικά νησιά και το Αιγαίο είναι προβληματικό εάν και κατά πόσο, με τον τρόπο που γίνεται, ευθυγραμμίζεται με τη λογική της ευρωπαϊκής άμυνας. Καθώς: (α) Η ευρωπαϊκή άμυνα υποτίθεται ότι αποβλέπει στην ενίσχυση των βάσεων της ευρωπαϊκής πολεμικής βιομηχανίας και επενδύσεων. Κι όμως, η Ελλάδα πραγματοποιεί πολεμικές επενδύσεις-μαμούθ (3,5 δισ. ευρώ, «Ασπίδα του Αχιλλέα») έξω από την Ευρώπη και τις βιομηχανίες της, δηλαδή στο Ισραήλ. Επιπλέον, όπως γράφει η καθηγήτρια Ev. Ballas, η ευρωπαϊκή άμυνα (υποτίθεται ότι) στηρίζεται στις ευρωπαϊκές αξίες, στον σεβασμό κράτους δικαίου, διεθνούς δικαίου, κ.λπ. Παρά ταύτα, η Ελλάδα υπογράφει σύμβαση δισεκατομμυρίων με ένα υπόδικο ακροδεξιό καθεστώς, ο πρωθυπουργός του οποίου (Μπ. Νετανιάχου) διώκεται με ένταλμα σύλληψης από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο (ICC – που σημαίνει ότι κάθε κράτος-μέλος της ΕΕ οφείλει να τον συλλάβει). Και έχει διαπράξει ακατονόμαστα εγκλήματα (πολέμου, γενοκτονίας, κ.ά.) σε Γάζα, Δ. Οχθη για τα οποία καταγγέλλεται ακόμη και από την ίδια την Ενωση (εξετάζονται η διακοπή της Συμφωνίας Σύνδεσης και η επιβολή για πρώτη φορά αυστηρών κυρώσεων). Το Ισραήλ όμως συνεχίζει τις διώξεις Παλαιστινίων. Η Ελλάδα θα πρέπει επομένως να δει το Ισραήλ ως έχει. (β) Ενώ η Ενωση θέλει να μειώσει την εξάρτησή της από τους αμερικανικούς τεχνολογικούς κολοσσούς τεχνητής νοημοσύνης, η Ελλάδα αυξάνει κάθετα την εξάρτησή της από το Ισραήλ! Βέβαια, απουσιάζει σε επίπεδο Ενωσης ένας κοινός σχεδιασμός οπλικών συστημάτων. Το ταμείο SAFE δεν βασίζεται σε μια κοινή στρατηγική που να αποφασίζει ενιαία για τις αμυντικές προτεραιότητες της Ενωσης. Οι επενδύσεις για την «Ασπίδα» στο Ισραήλ θα επιτείνουν το πρόβλημα. (γ) Από την άλλη, δεν υπάρχει επίσης αποτελεσματική κοινή εξωτερική πολιτική (ΚΕΠΠΑ) για να στηρίξει την κοινή άμυνα. Ως εκ τούτου, Γαλλία και Γερμανία και άλλα έντεκα (11) κράτη-μέλη έχουν παρουσιάσει προτάσεις για την αναδιάρθρωσή της καθώς και της Υπηρεσίας Εξωτερικής Δράσης, πιστεύοντας ότι έτσι θα βελτιωθούν η ΚΕΠΠΑ και ο ρόλος της ΕΕ. Η Ελλάδα δεν συγκαταλέγεται ανάμεσα στις χώρες αυτές. Εν κατακλείδι, η ευρωπαϊκή άμυνα με (κανονιστική) ενσωμάτωση της Τουρκίας σ' αυτήν εμφανίζεται ως μόνη διαρθρωτική στρατηγική ακύρωσης της τουρκικής επιθετικότητας (σε συνδυασμό με την ελληνική αποτροπή). Ο Π.Κ. Ιωακειμίδης είναι ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών (ΕΚΠΑ), πρώην πρεσβευτής – σύμβουλος του ΥΠΕΞ. Από τις εκδόσεις Ι. Σιδέρης κυκλοφορεί το νέο του βιβλίο με τίτλο «Πέρα από τα Στερεότυπα. Νέα Προοδευτική Εξωτερική και Ευρωπαϊκή Πολιτική»