Ο έρωτας του σχεδόν τίποτα

Ο έρωτας του σχεδόν τίποτα Η φωτογραφία παραχωρήθηκε στο TheOpinion για την ξαφνική έκδοση ΑΦΟΡΜΗ Ο Έρωτας Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ξαφνική έκδοση του theopinion.gr ΑΦΟΡΜΗ Ο Έρωτας Γράφει ο Σταύρος Μπουφίδης, ψυχίατρος – ψυχοθεραπευτής Το καρφί που δεν μπήκε Δεν έγινε τίποτα κι όμως μέσα μου έγιναν όλα. Δεν υπήρξαν γεγονότα. Μίλησε το σώμα. Σε συνάντησα στο μανάβικο. Ο αέρας μύριζε πορτοκάλι και ψυγείο. Τα χέρια σου διάλεγαν αργά κι εγώ νόμιζα πως ξέρεις πώς κρατιέται κάτι χωρίς να το πληγώνεις. Το βλέμμα σου με βρήκε για ένα δευτερόλεπτο κι εγώ μετρούσα ρέστα. Μα μέσα μου σφίχτηκε το στέρνο. Η ανάσα έσπασε. Τα γόνατα λύγισαν. Σε θέλω. Σου λέω ναι χωρίς φωνή κι ας μην ρώτησες. Μου κοκκίνισαν τ' αυτιά. Κι εσύ πήρες τη σακούλα σαν να μη συνέβη τίποτα. Ονειρεύτηκα έναν τόπο που η σιωπή δεν με τρώει. Κι ύστερα φωτίζει η οθόνη του κινητού. «Γεια, τι κάνεις;» Χωρίς το όνομά μου. Σαν μήνυμα που πήγε αλλού. Δεν το άνοιξα. Ήξερα αν το ανοίξω θα χωρέσω εγώ σε κάτι που δεν με χωράει. Το άφησα να σταθεί σαν καρφί που δεν μπήκε. Μόνο του. Και να πονά. Ο έρωτας του σχεδόν τίποτα Ο έρωτας κάποιες φορές έρχεται σχεδόν αθόρυβα. Μέσα σε ένα μανάβικο, μπροστά στο καφάσι με τα πορτοκάλια, σε ένα βλέμμα που κρατά λιγότερο από όσο χρειάζεται για να σωθεί κανείς. Δεν πιστεύω στον έρωτα ως εξιδανίκευση ούτε ως μεγάλο γεγονός. Δεν με πείθει ως πανηγύρι από εξομολογήσεις, υποσχέσεις, ενωμένα σώματα, ζωές που αλλάζουν φανερά. Τον εμπιστεύομαι περισσότερο όταν τον νιώθω στο σώμα. Ένα βλέμμα και μια ανάσα που κόβεται. Ένα στέρνο που σφίγγεται. Στο ασήμαντο, αναστατώνομαι. Το σώμα μου καταλαβαίνει πριν προλάβω να σκεφτώ. Μια απλή φράση στην οθόνη του κινητού μπορεί να γίνει άνοιγμα ή παγίδα. Ο έρωτας, πριν γίνει αφήγημα, είναι συμβάν. Δεν χρειάζεται πολλά γεγονότα. Ένα σχεδόν τίποτα είναι ικανό να μετακινήσει μέσα μας έναν κόσμο. Φαντάζομαι τον έρωτα σαν τρόπο να μετρά το σώμα την ισχύ της ύπαρξής του. Σαν σώμα που μπορεί περισσότερο ή σαν σώμα που σμικρύνεται, προσαρμοσμένο σε μια θέση που δεν το αντέχει ολόκληρο. Η ερωτική επιθυμία κουβαλά ιστορία, ντροπή, τραύμα, ελπίδα, μνήμη αφής. Ο έρωτας δεν είναι ποτέ έξω από την πολιτική. Άλλα σώματα επιτρέπεται να επιθυμούν φανερά και άλλα μαθαίνουν να μετρούν τη λαχτάρα τους σιωπηλά, στο ημίφως. Με ενδιαφέρει ο έρωτας πριν γίνει βεβαιότητα. Κάποτε αγαπάμε όχι αυτό που συνέβη, αλλά αυτό που άνοιξε για λίγο ως δυνατότητα να τολμήσουμε. Το βλέμμα γίνεται υπόσχεση και το μήνυμα, παγίδα. Η φράση «γεια, τι κάνεις;» μπορεί να κουβαλά το βάρος μιας πρόσκλησης που μοιάζει και με πρόκληση, αλλά δεν είναι αρκετά καθαρή για να την εμπιστευτούμε. Η δυσκολότερη μορφή του έρωτα είναι εκείνη που δεν απαντάται, που μένει ανοιχτή, σαν μήνυμα χωρίς όνομα, που δεν ολοκληρώνεται, αλλά πονά γιατί σχεδόν συνέβη. Ο έρωτας του σχεδόν τίποτα και του βλέμματος που μας αγγίζει χωρίς να ακουμπήσει. Αγαπώ τον έρωτα όταν δεν γίνεται ιδιοκτησία, όταν δεν ζητά υποταγή, όταν δεν σε καταπίνει στο όνομα της τρυφερότητας, όταν μοιάζει με τόπο όπου η σιωπή δεν σε τρώει. Καμιά φορά η πιο δύσκολη ερωτική πράξη είναι να μη μπεις εκεί όπου θα πληγωθείς και να αφήσεις το καρφί έξω από το σώμα να πονά. Το γνωρίζω επειδή αγάπησα και αρνήθηκα να χαθώ.