Η κυβέρνηση κρύβεται πίσω από τον κατακερματισμό της αντιπολίτευσης

Κάντε TO BHMA προτιμώμενη πηγή Η προσπάθεια της κυβέρνησης να παρουσιάσει την πολιτική συγκυρία ως αποτέλεσμα αποκλειστικά της αδυναμίας της αντιπολίτευσης να συνεννοηθεί, να αποκτήσει ενιαία φωνή και να διαμορφώσει έναν ισχυρό αντίπαλο πόλο, αποτελεί μια βολική αλλά ελλιπή ανάγνωση της πραγματικότητας. Ο Πρωθυπουργός όπως φάνηκε στη ΔΕΘ μπορεί πράγματι να αποφεύγει τη μετωπική σύγκρουση με ένα συγκεκριμένο κόμμα ή πολιτικό πρόσωπο, είτε αυτό είναι το ΠΑΣΟΚ είτε η ΕΛΑΣ του Αλέξη Τσίπρα, όμως η επιλογή αυτή δε συνιστά από μόνη της απόδειξη πολιτικής κυριαρχίας. Αντίθετα, η κυβέρνηση φαίνεται να επενδύει συνειδητά στην εικόνα μιας κατακερματισμένης αντιπολίτευσης και αυτό αναδείχθηκε από όσα είπε ο Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης στη ΔΕΘ. Μια αντιπολίτευση με διαφορετικές ηγεσίες, επιμέρους στρατηγικές και περιορισμένη δυνατότητα συνεννόησης είναι, ασφαλώς, πιο εύκολο να αντιμετωπιστεί πολιτικά. Όσο δε διαμορφώνεται ένας καθαρός και ισχυρός αντίπαλος πόλος, τόσο η κυβέρνηση μπορεί να αποφεύγει τη σύγκριση πάνω σε συγκεκριμένα πολιτικά διλήμματα και να μετατοπίζει τη συζήτηση από τα δικά της πεπραγμένα στις αδυναμίες των απέναντι. Εδώ όμως βρίσκεται και η ουσία της αντιπολιτευτικής κριτικής. Η αδυναμία της αντιπολίτευσης δεν μπορεί να αποτελεί μόνιμο άλλοθι για τις κυβερνητικές επιλογές. Η ακρίβεια, η πίεση στα νοικοκυριά, η κατάσταση στο δημόσιο σύστημα υγείας, η στεγαστική κρίση και η αίσθηση ανασφάλειας που βιώνει σημαντικό μέρος της κοινωνίας δεν εξαφανίζονται επειδή η αντιπολίτευση δεν έχει ακόμη καταλήξει σε κοινό βηματισμό. Ούτε μπορεί η πολιτική συζήτηση να περιορίζεται στο ποιος θα είναι ο βασικός αντίπαλος του Πρωθυπουργού. Το πραγματικό ερώτημα είναι αν η κυβέρνηση, μετά από χρόνια στην εξουσία, έχει απαντήσεις στα προβλήματα που συσσωρεύονται. Γιατί η επιλογή να μη «φουσκώσει» ένας συγκεκριμένος αντίπαλος μπορεί να είναι μια αποτελεσματική επικοινωνιακή τακτική, αλλά δεν αποτελεί πολιτική απάντηση στα ανοιχτά μέτωπα της καθημερινότητας. Η αντιπολίτευση, ασφαλώς, έχει ευθύνη να διαμορφώσει πειστική πρόταση, να ξεπεράσει τις εσωτερικές της αντιφάσεις και να μιλήσει με μεγαλύτερη καθαρότητα στην κοινωνία. Η κυβέρνηση όμως έχει ακόμη μεγαλύτερη ευθύνη για όσα κάνει — και κυρίως για όσα δεν κάνει. Και όσο επιχειρεί να μετατρέψει τον κατακερματισμό της αντιπολίτευσης σε βασικό επιχείρημα πολιτικής σταθερότητας, τόσο θα πρέπει να δίνει πιο πειστικές απαντήσεις για τη δική της διακυβέρνηση. Στο τέλος, η πολιτική δεν κρίνεται μόνο από το πόσο αδύναμος είναι ο αντίπαλος. Κρίνεται κυρίως από το αν οι πολίτες αισθάνονται ότι η κυβέρνηση ανταποκρίνεται στις ανάγκες και στις προσδοκίες τους. Και εκεί η κυβέρνηση χάνει.