Eνα τριήμερο, 20 φορές διόδια

Φόρτωση Text-to-Speech... Εχουμε και λέμε: Αττική Οδός, 2,55 ευρώ, διόδια Ελευσίνας 2,50 ευρώ, Ισθμού 2,10, Κιάτου 2,70, Ελαιώνα 3,80, Ρίου 2,70. Στη Γέφυρα Ρίου – Αντιρρίου βγάζουμε από την τσέπη –εντάξει, από την κάρτα στο κινητό– άλλα 15,90 ευρώ. Κατόπιν στην Ιόνια Οδό σταματήσαμε ξανά στην Κλόκοβα (3,55 ευρώ) και στο Αγγελόκαστρο (4,20 ευρώ). Η δέκατη και τελευταία πληρωμή, 3 ευρώ, μας περίμενε στην υποθαλάσσια ζεύξη Ακτίου – Πρέβεζας, για να μη φτάσουμε με την ψευδαίσθηση ότι μας περίσσεψε κάτι. Εν ολίγοις, σε μια διαδρομή περίπου 350 χιλιομέτρων περάσαμε από δέκα σημεία πληρωμής και καταβάλαμε 43 ευρώ. Με την επιστροφή, 86. Μαζί με τη βενζίνη, ένα τριήμερο στο Κανάλι Πρέβεζας ξεκινάει με έναν λογαριασμό περίπου 200 ευρώ, πριν ακόμη παραγγείλεις τον πρώτο καφέ. Ε, και; Εχουμε καταλάβει ότι δεν ιδρώνει το αυτί κανενός επειδή οι οικογενειακοί προϋπολογισμοί έχουν γονατίσει. Σχεδόν ακούω τη σκέψη να σχηματίζεται στο μυαλό τους: «Ποιος σας είπε να πάτε στο Κανάλι; Θα μπορούσατε ωραιότατα να καθίσετε Αθήνα». Για την ακρίβεια (διπλής), θεωρείται ότι οι πολίτες υπερβάλλουν. Αλλωστε, «μαυρισμένοι γυρίσατε», όπως ειπώθηκε χαρακτηριστικά σε πάνελ από κορυφαίο υπουργό. Μόνο που το κόστος μετακίνησης δεν είναι μόνο θέμα διακοπών. Ενα ζευγάρι φίλων αφήνει κάθε καλοκαίρι, μόλις κλείσουν τα σχολεία, την κόρη στη γιαγιά της, κοντά στο Αγρίνιο, όσο εκείνοι εργάζονται. Μπορεί να περάσει ακόμη και ένας μήνας μέχρι να την ξαναδούν. Την πεθυμούν πολύ, αλλά το πήγαινέλα για ένα Σαββατοκύριακο έχει κόστος στο οποίο δεν μπορούν να ανταποκριθούν. Aλλοι χρειάζεται να πηγαινοέρχονται για τη δουλειά τους, για ιατρικούς λόγους, για να φροντίσουν ηλικιωμένους συγγενείς ή για μια υπόθεση σε κάποια δημόσια υπηρεσία. Η δυνατότητα να μετακινείσαι μέσα στη χώρα σου δεν είναι πολυτέλεια. Αλλά ούτε οι διακοπές είναι δυνατόν να θεωρούνται πολυτέλεια. Εντάξει, να ξεχάσουμε τις Κυκλάδες και τα room to let των 200 ευρώ τη νύχτα που έχουν παραχωρηθεί εν πολλοίς στους ξένους επισκέπτες ή στους λίγους Ελληνες που διαθέτουν το ανάλογο μπάτζετ. Η χώρα έχει και άλλες ομορφιές, οι οποίες θα έπρεπε να παραμένουν προσιτές στους κατοίκους της (δεδομένου ότι ο μέσος μισθός δεν φτάνει ούτε στο μισό του ευρωπαϊκού μέσου όρου). Αν όμως απαιτούνται 200 ευρώ μόνο για να φτάσει και να επιστρέψει μια οικογένεια σε έναν προορισμό όπως το Κανάλι Πρέβεζας, η εναλλακτική παύει να είναι και τόσο εναλλακτική. Προφανώς οι σύγχρονοι αυτοκινητόδρομοι κοστίζουν και χρειάζονται συντήρηση. Δεν γίνεται η διέλευση να είναι δωρεάν. Το ερώτημα, όμως, δεν είναι αν πρέπει να πληρώνουμε, αλλά πόσο. Σήμερα ο οδηγός περνάει από διαδοχικές παραχωρήσεις που η καθεμία χρεώνει το δικό της τμήμα. Ποιος είναι υπόλογος για τον τελικό λογαριασμό; Υπάρχει ανώτατο όριο; Πού τελειώνει η εύλογη χρέωση και πού αρχίζει ο αποκλεισμός; Tο κόστος το πληρώνουν και οι προορισμοί. Η οικονομικότερη πρόσβαση διευρύνει την αγορά μιας περιοχής, επιμηκύνει την τουριστική περίοδο και δημιουργεί σταθερότερη ζήτηση. Το Κανάλι, εν προκειμένω, παραμένει λιγότερο ανεπτυγμένο από όσο θα δικαιολογούσαν η μεγάλη ακτογραμμή, η γειτνίαση με την Πρέβεζα και η ομορφιά της περιοχής. Εμείς να μείνουμε Αθήνα, αλλά κάπως να φτάσει η ανάπτυξη στον προορισμό της.