Unha tormenta seca

BAIXEI AO Lidl de San Fiz. Fun comprar unhas xelatinas de laranxa. Prometen non levar azucre e si proteínas como para unha voda. A cidade crece nese barrio cuns edificios que respiran pola distancia entre eles. Parécenme bonitos. A arquitectura é luz, Hai moita nese desenvolvemento urbano. Ao fondo, mantéñense o núcleo de casas de pedra, os antergos tranquilos no cemiterio e as hortas lentas para presumir de tomate. Estaba baixando cara á fuga madrileña cando a tarde sufriu un ataque de furia. O vento toleou, empezou a correr dun para outro; irado e imparable. Non me quedou outro remedio que entrar no McDonalds . Para os que amamos eses guisos de caza que nos promete este outono é unha blasfemia. Cando me sento escribirlles estas columnas prométome contarlles a verdade, así que vóullela confesar. Ir ao Lidl era unha escusa para pasar polo McDonalds. Vou os domingos a media tarde, cando os lucenses padecen os caprichos do fútbol. Pido un café e unha 'appel pie'. O espresso de McDonalds é delicioso. Sería o meu café favorito da cidade se mo servisen nunha taza de cristal, xa non pido louza. A 'appel pie' é unha empanadilla fritida rechea de anacos de mazá que se bañan nunha marmelada da mesma froita. Cada vez que a desfruto comprendo máis a Eva cando colleu a 'apple pie' que lle puxo Deus diante do nariz. Na mesa do lado había unha parella da miña idade; é dicir, avanzada. Parecían estarse coñecendo. El fora militar en Ferrol. Dicía que o pan de Ferrol era mellor que o de Lugo; que en Ferrol había mellores pastelerías que en Lugo; que o polbo se prepara a xeito en Ferrol. Evidentemente, quería levar aquela muller a Ferrol. Convidala a unha hamburguesería non foi o principio que eu elixiría. Ao cabo, non choveu. A tormenta foi seca, estraña.