«Κάτω τα χέρια από τα παιδιά μας»: Η ομόφυλη οικογένεια της woke agenda στα σχολικά βιβλία σίγουρα δεν είναι το πρόβλημα

Ηθικό πανικό για ομόφυλα ζευγάρια με παιδιά σε σχολικά εγχειρίδια του Δημοτικού προκάλεσαν αντιδράσεις (είναι το δημοφιλές αφήγημα άλλωστε κάθε συντηρητικής κυβέρνησης) στο ακροδεξιό ακροατήριο που θεωρεί ότι οι νέες ψηφιακές ταυτότητες είναι «του Σατανά» και κυβερνητικό εμφύλιο ανάμεσα στον κυβερνητικό εκπρόσωπο, Παύλο Μαρινάκη και την υπουργό Παιδείας, Σοφία Ζαχαράκη. Έτσι θα παίζει μπάλα η κυβέρνηση μέχρι τις εκλογές «για να μαζεύει τα κουκιά»; Έχω άπειρα ερωτήματα για το θέμα με τις ομόφυλες οικογένειες στο βιβλίο της Γλώσσας Β΄ δημοτικού των εκδόσεων Νήσος, ειδικά μετά την ανακοίνωση ότι η εν λόγω ομόφυλη οικογένεια είναι ανύπαρκτη. Η φαντασιακή συλλογική απειλή της ομόφυλης οικογένειας Λίγα λόγια για το μη θέμα που ξεκίνησε από το πρωτοσέλιδο της εφημερίδας «Δημοκρατία» με τίτλο «Μάθημα σε 7χρονα για ομόφυλα ζευγάρια» και δημοσίευσε εικόνες από 2 νέα εγχειρίδια του Δημοτικού (τη Γλώσσα της Β΄ Δημοτικού «Η γλώσσα μου», των Εκδόσεων Νήσος. Και την Κοινωνική και Πολιτική Αγωγή της ΣΤ΄ Δημοτικού, των Εκδόσεων Πουκαμισάς, που αξιολογήθηκαν από επιστημονικές επιτροπές, εγκρίθηκαν από το Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής Πολιτικής και εντάχθηκαν επίσημα στο Μητρώο Διδακτικών Βιβλίων και προορίζονται για χρήση από το σχολικό έτος 2027-2028, όταν θα εφαρμοστεί το νέο σύστημα). Στη Β΄ Δημοτικού στην πρώτη θεματική ενότητα με τίτλο «Ποιοι είναι οι σημαντικοί αγαπημένοι γύρω μας;», παρουσιάζονται μέσα από εικονογραφήσεις διαφορετικές μορφές οικογένειας. Στην ΣΤ΄ Δημοτικού είναι πιο αναλυτική η αναφορά. Στην ενότητα «Η ελληνική οικογένεια» γίνεται λόγος για την πολυμορφία των σύγχρονων οικογενειακών σχημάτων και παρουσιάζονται, μεταξύ άλλων, η πυρηνική, η μονογονεϊκή, η εκτεταμένη και η θετή οικογένεια, καθώς και η ομόφυλη οικογένεια. Ερώτημα νο 1: Από πότε τα θεσμοθετημένα ανθρώπινα δικαιώματα είναι woke agenda; Κάθε σύγχρονη δημοκρατική κοινωνία αποδέχεται και έχει θεσμοθετήσει και νομικά τις οικογένειες ίδιου φύλου. Τις ΛΟΑΤΚΙ+ οικογένειες αναγνώρισε νομικά η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας. Ο πολιτικός γάμος και η τεκνοθεσία για τα ομόφυλα ζευγάρια αναγνωρίζονται επίσημα στην Ελλάδα με τον νόμο 5089/2024 που ψηφίστηκε τον Φεβρουάριο του 2024. Άρα η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη αναγνώρισε τις ομόφυλες οικογένειες ως ίσες, ορατές, με αυτονόητα δικαιώματα. Αν κοντόφθαλμα κανονικοποιηθεί η άποψη ότι δεν είναι ισότιμες αυτές οι οικογένειες προεκλογικά, μάς εμπαίζουν οι βουλευτές που υπερψήφισαν την τροποποίηση του Αστικού Κώδικα με το νομοσχέδιο «Ισότητα στον πολιτικό γάμο, τροποποίηση του Αστικού Κώδικα και άλλες διατάξεις». Είναι κάπως οξύμωρο και παραπλανητικό η κυβέρνηση να νομοθετεί την αλλαγή και μόλις ξεσπάσει αντίδραση, να προσποιείται ότι διαφωνεί μαζί της. Έχω βαρεθεί να προσβάλλεται η νοημοσύνη του μέσου Έλληνα ψηφοφόρου. Στο ελληνικό και ευρωπαϊκό νομικό σύστημα, η οικογένεια δεν διαθέτει έναν ενιαίο, αποκλειστικό ορισμό στον νόμο (άρα, η παραδοσιακή οικογένεια με πατέρα και μητέρα δεν είναι η μόνη οικογένεια, sorry που σας το χαλάω), αλλά νοείται ως η κοινωνική μονάδα που θεμελιώνεται στον γάμο, το σύμφωνο συμβίωσης ή τη συγγένεια, προστατευόμενη θεσμικά από το Σύνταγμα και την Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ). Όταν βγαίνει με παρρησία ο Νότης Μηταράκης στην τηλεόραση της Ναυτεμπορικής να υποστηρίζει ότι το υπουργείο πρέπει να επαναξιολογήσει το βιβλίο για την οικογένεια, αφήνει ακάλυπτη την υπουργό Παιδείας. Ερώτημα νο 2: Είμαστε αρνητές της πραγματικότητας; Δεν ξέρω αν το μαθαίνετε από μένα, η ελληνική κοινωνία αποτελείται κι από την μονογονεϊκή οικογένεια και από οικογένειες που συγκροτούνται από ομόφυλα ζευγάρια. Δεν υπάρχει πλέον μία τυπολογία ελληνικής οικογένειας. Υπάρχει πυρηνική, εκτεταμένη, μονογονεϊκή ή ανασυγκροτημένη οικογένεια. Αυτές οι μορφές οικογένειας πρέπει να βρουν τη θέση τους και στην εκπαίδευση. Τα αναλυτικά στοιχεία (σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat) δείχνουν ότι στην Ελλάδα υπάρχουν περίπου 40.800 μονογονεϊκά νοικοκυριά με παιδιά. Από αυτά, περίπου 28.800 αφορούν οικογένειες με ένα παιδί, 10.500 οικογένειες με 2 παιδιά, ενώ ιδιαίτερα περιορισμένος είναι ο αριθμός των νοικοκυριών με 3 ή περισσότερα παιδιά. Σε απόλυτους αριθμούς, οι καταγεγραμμένες μονογονεϊκές οικογένειες υπολογίζονται σε περίπου 187.000 έως 225.000. Η εικόνα αυτή ακολουθεί τη γενικότερη ευρωπαϊκή τάση, καθώς και στην ΕΕ η πλειονότητα των μονογονεϊκών οικογενειών μεγαλώνει ένα παιδί. Ερώτημα νο 3: Σε ποια ηλικία μπορούμε να μιλήσουμε στα παιδιά για τα αυτονόητα; «Γιατί ένα παιδί 7 ετών πρέπει να 'αναγνωρίζει' οικογένεια με 2 μπαμπάδες ή 2μαμάδες σαν κανονικό μοντέλο;» σχολιάζουν οι ομοφοβικοί μιλώντας για «ευαγγέλιο της συμπερίληψης» και στρουθοκαμηλίζοντας με την έννοια της κοινωνικής δικαιοσύνης. Η συζήτηση για τα ΛΟΑΤΚΙ+ δικαιώματα, την ισότητα, τη συμπερίληψη, την ποικιλομορφία και την ετερότητα μπορεί να ξεκινήσει από την προσχολική ηλικία. Μπορούν τα 5χρονα να καταλάβουν ότι για να υπάρχει μια οικογένεια αρκεί αγάπη, σεβασμός. Ερώτηση νο 4: Αφού δεν υπάρχει καν ομόφυλη οικογένεια στα βιβλία των 7χρονων γιατί ξέσπασε ηθικός ξεσηκωμός; Σύμφωνα με την επίσημη ανακοίνωση από τις Εκδόσεις Νήσος, η πρώτη εικόνα δεν παρουσιάζει 2 γυναίκες με ένα παιδί, αλλά μία μονογονεϊκή οικογένεια, με μία μητέρα και 2 παιδιά. Και η δεύτερη δεν παρουσιάζει 2 μπαμπάδες με 2 παιδιά, αλλά έναν πατέρα και μία μητέρα (η οποία έχει κοντά μαλλιά) με τα 2 παιδιά τους. «Είναι προφανές ότι ως δημοκρατικοί πολίτες αποδεχόμαστε πλήρως τις αρχές της συμπερίληψης, την ισοτιμίας και του σεβασμού της διαφοράς, επομένως και των διαφορετικά δομημένων οικογενειών, τις οποίες κάθε σύγχρονη δημοκρατική κοινωνία αποδέχεται και έχει θεσμοθετήσει και νομικά. Φυσικά αποδεχόμαστε την έκφραση αντίθετων απόψεων καθώς πάντα στην ιστορία υπάρχουν πρόσωπα που αντιστέκονται (μάταια βέβαια) στην δημοκρατική πρόοδο. Δεν θα ανεχτούμε όμως την σκόπιμη παραποίηση του περιεχόμενου και συκοφάντηση του βιβλίου, των συγγραφέων και των εκδόσεών μας. Και για τον λόγο αυτό έχουμε προβεί στις αναγκαίες νομικές ενέργειες, ώστε να προστατεύσουμε και την προσωπικότητά μας και το θεσμό του πολλαπλού βιβλίου». Μήπως πρέπει να ανησυχούμε περισσότερα για το θεσμικό κενό στον συντονισμό ανάμεσα σε Εισαγγελία Ανηλίκων, κοινωνικές υπηρεσίες δήμων, ΕΛ.ΑΣ., νοσοκομεία και δομές ανηλίκων; Η υπόθεση της Κυψέλης μάς ανάγκασε να παραδεχτούμε ότι δεν υπάρχει σύστημα προστασίας των παιδιών στην Ελλάδα. Φέτος, έκανα διακοπές στην Ηρακλειά, οι «κανονικές» οικογένειες στο νησί δεν έχουν Γυμνάσιο και Λύκειο, οι οικογένειες μετακομίζουν στην Νάξο. Το υπουργείο Παιδείας προχωρά σε εκτεταμένη αναδιάρθρωση του σχολικού δικτύου για το ακαδημαϊκό έτος 2026-2027, με δεκάδες σχολεία να κλείνουν ή να συγχωνεύονται λόγω του δημογραφικού προβλήματος. Μήπως να απασχολεί αυτό το θεματάκι την κυβέρνηση; Υπάρχει και η βουλεύτρια της Νέας Δημοκρατίας Σοφία Βούλτεψη που ειπε στον τηλεοπτικό αέρα (στο OPEN και στην εκπομπή Ώρα Ελλάδος, αναφερόμενη στα κενά που καλύπτονται από αναπληρωτές και όχι από μόνιμο προσωπικό) «οι μισές εκπαιδευτικοί εμφανίζονται εγκυμονούσες». Κάποιος να της πει ότι ο μέσος όρος ηλικίας των εν ενεργεία εκπαιδευτικών είναι πάνω από 45 ετών. Η εγκυμοσύνη δεν φταίει για το πρόβλημα στελέχωσης και υποχρηματοδότησης Για τα κενά στα σχολεία ευθύνεται η ανικανότητα του υπουργείου να προβλέψει να καταγράψει, να διαχειριστεί. Από τους 9.882 νεοδιορισθέντες εκπαιδευτικούς και μέλη ΕΕΠ/ΕΒΠ, 2.065 έλαβαν μακροχρόνια άδεια. Δηλαδή περίπου ένας στους 5. Και αυτές οι άδειες δεν αφορούσαν όλες εγκυμοσύνη.