Η τριπλή επίθεση και το δίλημμα

Κάντε TO BHMA προτιμώμενη πηγή Οσοι πιστεύουν ότι ο πρωθυπουργός κ. Μητσοτάκης ξεμπέρδεψε μετά την ολοκλήρωση της «επιχείρησης ΔΕΘ» με τις πολιτικές εκκρεμότητες που είχε πριν ανέβει στη συμπρωτεύουσα, προφανώς είναι εκτός πραγματικότητας. Η επιστροφή από τη Θεσσαλονίκη δεν σηματοδοτεί την αφετηρία μιας ανέφελης περιόδου, αλλά αντιθέτως την απαρχή ενός άγριου, απρόβλεπτου χειμώνα, ο οποίος εφέτος έχει μια πρόσθετη ιδιαιτερότητα: συμπίπτει με την έναρξη της προεκλογικής περιόδου. Το καλάθι των παροχών που εξαγγέλθηκε μένει να φανεί στις προσεχείς δημοσκοπήσεις πόσο και ποια εντύπωση έκανε στην κοινωνία, όμως η σκληρή πραγματικότητα περιμένει με το όπλο παρά πόδα έξω από το Μέγαρο Μαξίμου, ζητώντας απαντήσεις που δεν μπορούν πλέον να δοθούν με όρους επικοινωνιακού μάρκετινγκ. Το πρώτο και πιο ακανθώδες μέτωπο, το οποίο κατατρώει αδυσώπητα το οικογενειακό εισόδημα, είναι δίχως την παραμικρή αμφιβολία η ακρίβεια. Πρόκειται για αυτόν τον αόρατο αλλά απόλυτα αισθητό πληθωρισμό, που εξαλείφει τους μισθούς πριν την ολοκλήρωση του μήνα και έχει μετατρέψει τα σουπερμάρκετ σε εφιάλτη για τη μεσαία τάξη. Ολο το προηγούμενο διάστημα επιχειρήθηκε να αντιμετωπιστεί με ημίμετρα, τα οποία ως ημίμετρα φυσικά δεν έφεραν κανένα αποτέλεσμα έως τώρα. Αντίθετα, διόγκωσαν την κοινωνική δυσφορία, την ώρα που η κυβέρνηση βρίσκεται ταυτόχρονα αντιμέτωπη τόσο με μια διάχυτη σκανδαλολογία όσο και την περιρρέουσα ατμόσφαιρα, η οποία συντηρεί την εικόνα μιας γενικευμένης διαφθοράς από την οποία επωφελούνται η ολιγαρχία και οι φίλοι της. Οι ευθύνες του Μεγάρου Μαξίμου εδώ είναι βαριές. Οι θεσμικές αρρυθμίες, οι σκιές στη διαχείριση του δημοσίου χρήματος και η αίσθηση ότι ορισμένοι απολαμβάνουν μια ιδιότυπη ασυλία, δίνουν διαρκώς τροφή στους επικριτές της κυβέρνησης, αφαιρώντας πολύ από το ηθικό πλεονέκτημα πάνω στο οποίο έχτισε τη σχεδόν 8ετή κυριαρχία της. Και όλα αυτά την ώρα που οι ελληνοτουρκικές σχέσεις παραμένουν μια μόνιμη πηγή νευρικότητας καθώς απομακρύνονται πλέον από την περιοχή των «ήρεμων νερών» και εισέρχονται και πάλι, μετά από μια 3ετία ύφεσης, σε φάση αυξανόμενης έντασης. Η αντιπολίτευση αλλά και στο παρασκήνιο υπουργοί της κυβέρνησης (είναι κοινό μυστικό) κατηγορούν ανοιχτά τον κ. Μητσοτάκη για έλλειψη ξεκάθαρης εθνικής στρατηγικής και πως στον βωμό των «ήρεμων νερών» έδειξε επικίνδυνη υποχωρητικότητα έναντι των Τούρκων. Εδώ ακριβώς εντοπίζεται και το μεγάλο εσωτερικό πολιτικό πρόβλημα για τον Πρωθυπουργό, καθώς δεν έχει να αντιμετωπίσει μόνο την εν πολλοίς αναμενόμενη σκληρή κριτική του ΠαΣοΚ ή των κομμάτων της Αριστεράς, αλλά και την πλαγιοκόπηση από τα δεξιά του πρώην πρωθυπουργού Αντ. Σαμαρά. Ο κ. Σαμαράς, ο οποίος στάθηκε εντελώς αρνητικός στις γέφυρες που του έριξαν από τη Νέα Δημοκρατία και προετοιμάζει μεθοδικά το νέο του πολιτικό εγχείρημα, έχει καταφέρει διαδοχικά, καίρια χτυπήματα κατά της κυβέρνησης και του Πρωθυπουργού, που εκτείνονται από τα εθνικά θέματα μέχρι τη λεγόμενη woke ατζέντα και τις αρρυθμίες του κράτους. Με σκληρή φρασεολογία και προσεκτικά διατυπωμένες εκφράσεις, επιχειρεί να απευθυνθεί στον σκληρό ιδεολογικό πυρήνα της γαλάζιας παράταξης. Ειδικά τώρα, που το συγκεκριμένο κομμάτι των ψηφοφόρων νιώθει παραμελημένο, αν όχι προδομένο, από την παρατεταμένη κεντρώα στροφή του Μαξίμου και την ανάθεση σε στελέχη προερχόμενα από το ΠαΣοΚ καίριων ρόλων στο Υπουργικό Συμβούλιο. Το ρήγμα ανάμεσα στις δύο πλευρές μοιάζει πλέον αγεφύρωτο, και στο παρασκήνιο οι φήμες για σενάρια που κάνουν λόγο για μελλοντικές μετεκλογικές σεισμικές εξελίξεις χωρίς τη συμμετοχή του κ. Μητσοτάκη εντείνουν τον εκνευρισμό στο Μέγαρο Μαξίμου. Την ίδια ακριβώς ώρα, το σκηνικό στην αντιπολίτευση ανασυντάσσεται με γοργούς ρυθμούς, δημιουργώντας για πρώτη φορά ίσως εδώ και χρόνια μια συμπληρωματική πηγή πίεσης για τον Πρωθυπουργό. Το ΠαΣοΚ, παρά τη «σφήνα» του κόμματος ΕΛΑΣ του κ. Τσίπρα που εμφανίζεται να επικρατεί στη μάχη για τη δεύτερη θέση, εμφανίζεται έτοιμο να παίξει τον ρόλο σοβαρού ρυθμιστή των εξελίξεων, διεκδικώντας με αξιώσεις τον ζωτικό χώρο του Κέντρου, στον οποίο τα προηγούμενα χρόνια κυριαρχούσε ο κ. Μητσοτάκης. Παράλληλα, διεκδικητής του ίδιου χώρου με ελαφρά απόκλιση προς την Κεντροαριστερά εμφανίζεται ο κ. Τσίπρας, ο οποίος με συνεχείς δημόσιες παρεμβάσεις έχει καταστεί αστάθμητος παράγοντας μιας ευρύτερης ανασύνθεσης στον χώρο της αντιπολίτευσης. Ανεξάρτητα από το ποια επιτυχία θα έχει το δικό του εγχείρημα, η ουσία είναι ότι αυτή τη στιγμή ο Πρωθυπουργός βρίσκεται ενώπιον μιας τριπλής επίθεσης – μία από τα δεξιά του από τον κ. Σαμαρά και δύο από τον χώρο του Κέντρου και της Κεντροαριστεράς, από το ΠαΣοΚ και το κόμμα του κ. Τσίπρα. Με αυτά τα δεδομένα, είναι προφανές πλέον ότι στενεύουν απελπιστικά τα περιθώρια για επικοινωνιακά τεχνάσματα και ρητορικά πυροτεχνήματα. Το δίλημμα είναι πλέον σαφές: ή θα αποφασίσει να συγκρουστεί με τις βαθύτερες ρίζες των προβλημάτων, ρισκάροντας το αναπόφευκτο πολιτικό κόστος, ή θα βρεθεί σύντομα στη δυσάρεστη θέση να παρακολουθεί τις εξελίξεις να τον προσπερνούν…