O verán que aínda permanece

Agora, sentado á porta da casa, escoito os berros dos nenos que xogan na praia. Rin, corren, discuten por quen leva o cubo ou quen atopou a cuncha máis bonita. Dentro dun intre esquecerán o motivo da discusión e volverán rir coma se nada pasase. Non podo evitar pensar que, hai moitos anos, eu ocupaba ese mesmo lugar. Daquela o verán non necesitaba grandes plans. Bastaban unha praia, unha bicicleta, un balón ou unha tarde que parecía non rematar nunca. Non nos preguntabamos se eramos felices. Simplemente viviámolo. A felicidade aínda non tiña nome porque non facía falta poñerllo. Co paso dos anos empezamos a complicalo todo. Aprendemos a medir os días polo que producimos, polos quilómetros percorridos ou polas metas alcanzadas. E, case sen decatarnos, esquecemos mirar o mar coa mesma curiosidade coa que o mirabamos de nenos. Quizais o verán siga sendo o mesmo. O que mudou fomos nós. Porque a area continúa pegándose aos pés, o sal segue secando na pel e as gargalladas dos nenos conservan exactamente o mesmo son que gardan os meus recordos. O mundo non perdeu a súa capacidade para regalarnos instantes inesquecibles. Ás veces somos nós quen perdemos a capacidade de recoñecelos. Por iso, cada vez que escoito esa felicidade desordenada chegando desde a praia, penso que medrar non debería consistir en esquecer o neno que fomos. Ao contrario. Quizais crecer sexa aprender a sentarse, de cando en vez, ao seu lado. Mirar como cae a tarde sen présa e lembrar que as cousas máis importantes da vida nunca foron as máis grandes. Foron sempre as máis pequenas. Fran J. Lestón. Lector antes ca escritor. Recolector de historias, de silencios e de memorias que outros deixaron espalladas polo camiño. Escribo para que o tempo non leve todo consigo e porque creo que cada acontecemento, por humilde que pareza, agocha un relato que merece ser contado. Entre libros, palabras e lembranzas, sigo aprendendo que escribir non é outra cousa que a forma máis fermosa de escoitar o corazón dos demais. Máis artigos de Fran J. Lestón.