Η δυναμική, η συσπείρωση, η ελπίδα, φέρνει… φόβο

Δεν είναι υπερβολικά μακριά στο χρόνο, οι μέρες που ο Παναθηναϊκός έπαιζε με τον ΠΑΟΚ και άκουγε «εκεί στη Β' Εθνική». Επειδή ήταν αδύναμος, είχε πολλά προβλήματα αγωνιστικά. Δεν απέχουμε από τις εποχές που το «τριφύλλι» έπαιρνε δανεικούς από τον ΠΑΟΚ. Χωρίς να μπορεί να είναι ανταγωνιστικός. Εκείνες οι μέρες, μοιάζουν με εφιάλτη. Τον οποίο έζησε ο σύλλογος. Γιατί τα πάντα, κάνουν τον κύκλο τους. Έχουν τα πάνω, έχουν και τα κάτω τους. Στο μυαλό πολλών, είναι ακόμη οι μέρες του αδύναμου Παναθηναϊκού. Ο οποίος δεν ήταν απειλή για τους στόχους των υπόλοιπων. Τότε, τον χτυπούσαν στην πλάτη και του έλεγαν: «εμείς θέλουμε να είσαι δυνατός, γιατί έτσι δυναμώνει το πρωτάθλημά μας». Ο… εφιάλτης, πέρασε. Άφησε σημάδια, αλλά πέρασε. Το πρωτάθλημα θα έρθει. Και τότε θα «σφραγιστεί» αυτή η επιστροφή. Όμως το διαπιστώνει ο καθένας από τώρα. Η δυναμική που δείχνει το «τριφύλλι», είναι ξεκάθαρη. Στις μεταγραφές, στην αλλαγή νοοτροπίας, στο γήπεδο που έρχεται – είτε κάποιος προτιμούσε Λεωφόρο είτε όχι, η ουσία είναι πως σε ένα χρόνο η ομάδα θα μπει στο νέο της γήπεδο. Παναθηναϊκός με δυναμική, με συσπείρωση, συμβολίζει πολλά. Κυρίως το… φόβο που γεννιέται στους υπόλοιπους. Εκείνους που «σε θέλουμε δυνατό». Στα λόγια. Η πράξη με τους «πράσινους» ισχυρούς, είναι μια ιστορία διαφορετική. Το ματς του ΟΑΚΑ κόντρα στον ΠΑΟΚ, έμοιαζε κάτι περισσότερο από έναν ποδοσφαιρικό αγώνα. Γιατί εκεί ο Παναθηναϊκός ήταν ανώτερος σε όλα. Καλύτεροι παίκτες, ποιοτικότεροι, ακριβότεροι, περισσότεροι, καλύτερη ομάδα, αύρα ανωτερότητας που δεν κρύβεται. Αυτά ήταν στην πλευρά των «πράσινων». Στο χορτάρι φάνηκαν τα πάντα. Το ματς δεν μπαίνει καν σε ανάλυση, αποδόθηκε απόλυτη δικαιοσύνη. Μοναδικό ψεγάδι το τελικό σκορ, το 3-1 μοιάζει τιμητικό για τον «Δικέφαλο». Έτσι όπως πήγαινε το παιχνίδι, ακόμη και αν ήταν για 90 λεπτά με 11 εναντίον 11, μόνο με ποδοσφαιρική «κλεψιά» θα μπορούσε να φύγει με αποτέλεσμα ο ΠΑΟΚ. Ανασταλτικά δεν γινόταν αυτοί οι παίκτες να συγκρατήσουν την ποιότητα του «τριφυλλιού». Κι όλα αυτά ενώ ο Παναθηναϊκός απέχει αρκετά απ' το επίπεδο που θέλει και μπορεί να βρεθεί. Παίκτες ανέτοιμοι, δεν έχουν ενσωματωθεί απόλυτα, απουσίες, λύσεις που θα δώσουν ανάσες και περισσότερη ενέργεια στην ομάδα. Ο Παναθηναϊκός είχε τον Τετέι και τον Λιβάι Γκαρσία στην ενδεκάδα, έφερε από τον πάγκο τον Ντέσερς (ανεξάρτητα απ' την αποβολή του). Ο ΠΑΟΚ είχε βασικό τον Εντιαγέ. Δεν χρειάζεται καν να πάμε στα χαφ ή στο κέντρο της άμυνας. Δεν χρειάζονται συγκρίσεις, έγιναν στο χορτάρι και βγήκε το συμπέρασμα. Το βασικό για τον Παναθηναϊκό, είναι πως πλέον γίνεται κυριαρχικός. Θέλει να μπει στο γήπεδο και να κάνει αυτός κουμάντο. Όχι μόνο γιατί το θέλει όμως, ή γιατί κουβαλά αυτή την βαριά φανέλα. Αλλά κυρίως επειδή έχει το ρόστερ να το κάνει. Την ποιότητα και την προσωπικότητα. Τα υπόλοιπα για τη διαιτησία, έρχονται απλά για να δικαιολογήσουν καταστάσεις και να γλιτώσουν από εσωστρέφειες. Ο Φαν Ντόνγκελεν βρίσκει τον Εντιαγέ, αλλά όλα έχουν ξεκινήσει από φάουλ πάνω στον Κάνγκουα. Σταματά εκεί η κουβέντα, έπρεπε να έχει σφυριχτεί και να μην δινόταν η δυνατότητα σε κανέναν να μιλήσει. Άλλωστε ο Τσβάιερ αν ήθελε να ευνοήσει τον Παναθηναϊκό, δεν θα χάριζε προκλητικά την κίτρινη στον Ζαφείρη για το τράβηγμα στη φανέλα του Αντίνο. Ο Παναθηναϊκός της δυναμικής, φέρνει το φόβο. Όποιος φοβάται, ψάχνει κάθε τρόπο για να αντιδράσει. Συνήθως είναι άστοχος. Δεν πρέπει κανείς να επηρεάζεται από τέτοιες καταστάσεις, εντός του «τριφυλλιού». Οι αντίπαλοι προφανώς ακολουθούν το δικό τους δρόμο. Αυτόν που μπορούν. Δικαίωμά τους. Ο Παναθηναϊκός με παρωπίδες στο στόχο του. Συσπειρωμένος πάνω απ' όλα. Υ.Γ. Μπροστά του ο Παναθηναϊκός έχει τρία ματς πρωταθλήματος που πρέπει να τον στείλουν στο 6Χ6. Κάθε σταγόνα ελπίδας που θα κερδίζει αυτή η ομάδα, θα γίνεται αυτοπεποίθηση και συσπείρωση. Σε έναν οργανισμό που «διψάει» τόσο, κανείς δεν φαντάζεται τι αποτελέσματα μπορούν να έρθουν όσο η ελπίδα ισχυροποιείται. Υ.Γ.1: Ο Καμαρά με τον Κάνγκουα μοιάζει καλύτερος παίκτης. Ο Ταμπόρδα στο ρόλο που τον βάζει ο Νίστρουπ, προσφέρει γιατί βρίσκει χώρους να κινηθεί εκεί που του ταιριάζει.