Η αξία των «συμβολαίων ασφάλειας»

Φόρτωση Text-to-Speech... Η Ελλάδα αναζητάει, εδώ και δεκαετίες, στην παγκόσμια «ασφαλιστική αγορά» ένα «συμβόλαιο» προστασίας έναντι της Τουρκίας. Είναι πολύ περίεργο το πώς μια τόσο υπερήφανη χώρα, η οποία συγκινείτο από το «Η Ελλάδα ανήκει στους Ελληνες», πάσχει ακόμη από το σύνδρομο της εξάρτησης. Το βασικό «συμβόλαιο» που θεωρούσαμε ότι μπορούσαμε να εξασφαλίσουμε αφορούσε τις ΗΠΑ. Αγοράζαμε αμερικανικό πολεμικό υλικό και επιδιώκαμε την παροχή στρατιωτικών διευκολύνσεων και βάσεων με την προσδοκία ότι στα δύσκολα με την Τουρκία η Ουάσιγκτον θα ήταν εκεί. Πράγματι, οι ΗΠΑ παρενέβησαν σε ορισμένες κρίσιμες στιγμές, κρατώντας πάντοτε ίσες αποστάσεις, λειτουργώντας σαν πυροσβέστες σε μια κρίσιμη γωνιά της Δυτικής Συμμαχίας. Απογοητευόμασταν και ενίοτε θυμώναμε, όπως συνηθίζουμε, γιατί θεωρούσαμε ότι είχαμε δίκιο και οι ΗΠΑ έπρεπε να σταθούν στο πλευρό μας. Είχαμε, όμως, τη βεβαιότητα ότι, τουλάχιστον, το στιβαρό χέρι της Αμερικής θα παρενέβαινε σε μια κρίση για να συγκρατήσει την Αγκυρα. Αυτές οι ημιβεβαιότητες έχουν πεθάνει στην εποχή μας, καθώς κανείς δεν ξέρει τι ακριβώς είναι η Δυτική Συμμαχία, ποιος θα σηκώσει το τηλέφωνο στον Λευκό Οίκο και τι θα απαντήσει. Καλό είναι να «ψωνίζουμε» υποστήριξη από παντού, αρκεί να θυμόμαστε ότι στη γειτονιά μας, αλλά και στον κόσμο γενικότερα, κανείς δεν πολεμάει τον πόλεμο κάποιου άλλου. Ψωνίσαμε και γαλλικό «συμβόλαιο ασφάλειας» ήδη από την εποχή του Ζισκάρ. Είναι συνήθως ακριβό, γιατί συνοδεύεται από μεγάλο όγκο εξοπλιστικών παραγγελιών. Συνοδεύεται, βεβαίως, και από φραστικές δεσμεύσεις ή στρατηγικές χειρονομίες, όπως ήταν η παρουσία του προέδρου Μακρόν και πολεμικών σκαφών στην Κύπρο. Το γαλλικό «συμβόλαιο» σίγουρα δεν έχει τη δυνητική ισχύ του αμερικανικού και δεν έχει δοκιμαστεί ποτέ στην πράξη, ακόμη. Το πρόβλημα σε αυτή την περίπτωση είναι ότι ο ηγέτης πίσω από το «συμβόλαιο» θα είναι ένας βετεράνος, συνταξιούχος πολιτικός σε λίγους μήνες. Τελευταία γίνεται πολύς λόγος για το ισραηλινό «συμβόλαιο». Αυτό σίγουρα θα μπορούσε να έχει νόημα εάν μεταφραζόταν σε απτές κινήσεις υποστήριξης της Ελλάδας σε μια κρίση. Δεν είναι φθηνό, αλλά προσφέρει πολλά σε συνέργειες και την εκπαίδευση των δικών μας υπηρεσιών και Ενόπλων Δυνάμεων σε έναν άλλο τρόπο οργάνωσης και λειτουργίας. Ερχεται, όμως, με μια προειδοποίηση πίσω από κλειστές πόρτες, που λέει ρητά ότι «στη γειτονιά μας, αλλά και στον κόσμο γενικότερα, κανείς δεν πολεμάει τον πόλεμο κάποιου άλλου». Στον κόσμο που ζούμε, καμία χώρα δεν ασφαλίζει κάποιαν άλλη, με ελάχιστες εξαιρέσεις. Είδαμε, άλλωστε, τι πέρασε η Ουκρανία όταν άλλαξε η ηγεσία στην Ουάσιγκτον. Καλό είναι να διατηρούμε τις σχέσεις που έχουμε και να «ψωνίζουμε» υποστήριξη από παντού. Αρκεί να μην έχουμε ψευδαισθήσεις και να θυμόμαστε ότι, αν δεν είμαστε αρκετά στιβαροί και ισχυροί από μόνοι μας, τα «ασφαλιστικά συμβόλαια προστασίας» μικρή αξία έχουν. Ασε που μαθαίνεις αν αξίζουν ή όχι μόνον όταν χρειαστεί, χτύπα ξύλο, να τα εξαργυρώσεις.