Violencia

Opinión | VOYAGER Ledicia Costas Escritora O pasado mércores 2 de setembro As Tanxugueiras pechaban as festas de Palencia cun concerto na Praza Maior. Esa mesma tarde, tiña lugar unha concentración con motivo das mobilizacións de apoio a Ceuta diante da Subdelegación do Goberno. A intención inicial das persoas convocantes era manifestarse na propia Praza Maior, mais a Policía Local emitira un informe desfavorable pola coincidencia coa xornada grande das festas de San Antolín nun espazo no que se agardaba a presenza miles de persoas polo concerto do trío galego. Cando rematou a concentración diante da Subdelegación, parte dos manifestantes decidiron ignorar o informe policial e dirixirse cara á Praza Maior para continuar coas protestas, ondeando bandeiras españolas e consignas contra o Goberno e a alcaldesa: «Pedro Sánchez, dimisión», «alcaldesa, dimisión» e incorporando a frase: «Hoy no se canta, hoy se defiende». O concelleiro de Cultura tivo que subir ao escenario para intentar acougar os ánimos. O público que agardaba a actuación das Tanxugueiras respondeu a este intento de boicot coreando o nome de Aida Tarrío, Olaia Maneiro e Sabela Maneiro, que saíron ao escenario con corenta minutos de atraso visiblemente emocionadas. Varias persoas denunciaban a través das redes sociais que algúns manifestantes ían aumentando a agresividade ao berro de: «Muerte a Galicia» e «Muerte a las paletas», compartindo vídeos dos momentos máis tensos que se viviron. É difícil permanecer incólume ante as agresións daqueles que afirman «defender España» mentres vomitan odio contra a nosa cultura. Que método de defensa tan curioso de España e de Ceuta. Creo que o máis sensato é quedar con todo ese público maioritario que coreou o nome das Tanxugueiras facéndose valer e logrando frustrar o intento de cancelación. Na tarde de onte, unha amiga de Santiago de Compostela contábame que pasara pola Praza do Obradoiro cando estaba tendo lugar a concentración de apoio a Ceuta e que lle chamara a atención a escasa afluencia. A sorpresa chegaba, dicíame, unhas horas despois, ao ver algunhas fotografías publicadas na prensa, onde daba a sensación de que o Obradoiro estaba ateigado de manifestantes. Dicir que os ánimos están caldeados é quedar curta. Impresióname tanto o que está ocorrendo en Ceuta e a información é tan confusa que teño a sensación de que escribir sobre este tema é camiñar sobre cristais rotos. O que si me atrevo a dicir é que o nivel de contaminación é insoportable. Sufro vendo en televisión as agresións, acoso e ameazas a xornalistas que intentan informar sobre a crise migratoria e que teñen que abandonar concentracións escoltados. Os reporteiros cobren as manifestacións entre empurróns e insultos en distintos puntos do país -especialmente duras son as imaxes das manifestacións en Madrid, con bandeiras co escudo da aguia estampada e a cruz de Borgoña-. E ao tempo que Internet está ateigada de entradas onde explican que fraco favor se lle fai a España e á democracia con esas imaxes que son fake (ollo con isto, porque a diferenza da lexislación alemá, a española non prohibe a exhibición de símbolos fascistas se non van acompañados de incitación á violencia, de aí que non sexa raro ver esta simboloxía nalgunhas manifestacións), chegan vídeos de dous inmigrantes intentando entrar nunha casa en Ceuta cunha voz en off que narra que ese vídeo non é nin de Ceuta nin é actual; ou outro onde aparecen centos de persoas camiñando polo monte representadas coma persoas migrantes que intentan entrar en Ceuta desde Marrocos e que, en realidade, é un vídeo gravado o 5 de xullo nun evento relixioso en Turquía que non garda ningunha relación con Ceuta. O veleno está inoculado de tal maneira que semella difícil desintoxicarnos. Eu, ao que máis medo lle teño, é a violencia. Esa que non deixa de medrar semana a semana. As persoas violentas son persoas perigosas. Falo da violencia física, mais tamén da verbal. Con ela é imposible soster a convivencia, tanto no público coma no privado. Suscríbete para seguir leyendo