Πού είναι η Αθήνα μας;

Κεραμεικός, Θησείο, Μοναστηράκι, Μακρυγιάννη, Κουκάκι και γύρω περιοχές. Η καρδιά της ιστορικής Αθήνας. Περιοχές που θα έπρεπε να λάμπουν, να αποτελούν υπόδειγμα καθαριότητας, τάξης και αισθητικής. Να κρατούν κάτι από τη μνήμη μιας πόλης που γέννησε τη δημοκρατία και έδωσε στον κόσμο την ιδέα ότι ο δημόσιος χώρος ανήκει στους πολίτες και οφείλει να τους σέβεται. Αντί γι' αυτό, σε έναν περίπατο, επί το πλείστον βραδινό, συναντάς σκουπίδια, εγκατάλειψη, βρόμα και μια διάχυτη δυσοσμία. Πώς να ρουφήξεις την ομορφιά της Ακρόπολης, όταν λίγα μέτρα πιο κάτω η πόλη σε υποδέχεται με μπόχα; Πώς να μιλήσουμε για τουρισμό, πολιτισμό και «brand Αθήνα», όταν το ιστορικό της κέντρο αδυνατεί να προσφέρει τη στοιχειώδη καθαρότητα; Το Μοναστηράκι δεν ήταν πάντοτε αυτή η εικόνα. Το παζάρι του, οι αγορές του, η λαϊκή του ζωντάνια μπορούσαν να έχουν χαρακτήρα, χωρίς να σημαίνουν υποβάθμιση. Στα αρχαία χρόνια, το είχε αποδείξει εμφατικά. Η Αθήνα μπορεί να είναι ζωντανή σε όλα τα επίπεδα, χωρίς να είναι βρόμικη. Και εδώ βρίσκεται η πολιτική ευθύνη. Δεν ζητάμε θαύματα. Ζητάμε μια πόλη που να σέβεται τον κάτοικο και τον επισκέπτη της. Μια πόλη καθαρή, λειτουργική, ανθρώπινη. Δεν μπορεί η πρωτεύουσα να επενδύει στην τουριστική της εικόνα και ταυτόχρονα να αδιαφορεί για την εικόνα που αντικρίζει καθημερινά ο άνθρωπος που ζει εδώ. Γιατί η Αθήνα δεν είναι σκηνικό για τουρίστες. Είναι σπίτι εκατομμυρίων ανθρώπων. Και μια πρωτεύουσα που μετατρέπει τις γειτονιές της σε τουριστική βιτρίνα, ενώ διώχνει τους κατοίκους της με ακριβά ενοίκια και τους υποδέχεται με βρομιά, έχει χάσει την ισορροπία της. Την ώρα που η κυβέρνηση μιλά για μέτρα ανακούφισης, οι Αθηναίοι παλεύουν με ενοίκια που έχουν γίνει απρόσιτα, με κόστος ζωής που συνθλίβει το εισόδημα και με μια πρωτεύουσα που, παρά τον ολοένα αυξανόμενο τουρισμό της, δεν μπορεί να προσφέρει ούτε την αυτονόητη ποιότητα ζωής. Κουραστήκαμε. Δεν θέλουμε άλλη Αθήνα στα λόγια. Θέλουμε πίσω την Αθήνα που μπορούμε να περπατήσουμε, να αναπνεύσουμε και να αγαπήσουμε….